Roadtrip 2008; Route 66 + Highway 1 ( text only, still under construction)


Deze pagina is nog onder constructie, omdat hij van een oud blog is afgehaald en alle foto's verdwenen zijn. Verder ben ik nog bezig de engelse vertaling erbij te zetten, daarna komen de foto's ook snel.

This page is still under construction, because it was transfered from an old blog and all pictures were deleted. First I am adding the English translations to it. Pictures will follow soon too.


Zaterdag 6 september 2008
Saturday september 6 2008

Onze eerste echt lange vlucht hebben we overleefd! Poeh, wat viel dat tegen. Krappe stoeltjes, weinig te drinken en algeheel slopende bezigheid, maar je moet wat voor je dromen overhebben toch?
Om 1 uur smiddags stapte we uit de trein op Schiphol en rond 4 uur mochten we dat grote gevaarte in om naar de U.S of A te laten vliegen. Om half 6 's avonds, plaatselijke tijd (half 1 's nachts NL tijd) landde we in Chicago.
Het was erg druk op het vliegveld, werd ons gewaarschuwd, dus de douane-incheck zou wat langer duren. Hier kregen we ook ons eerste staaltje Amerikaanse Machtsvertoon te zien....

We survived our first long flight! Pfew, that wasn't at all the pleasant experience I expected. Tight seats, not much to drink and an all in all exhausting operation, but you'll have to sacrifice somethings for your dreams, don't you?
At 1 pm we exited our train on the airport and at 4 pm we entered that big colussus that would take us to the U. S. of A. At about half past 5 pm local time - half past 1 am Dutch time - we arrived in Chicago.
It was very busy, we were told, so the custum incheck procedure could take a while. This is where we witnessed out first display of American Male Dominance Power...

In de lange rij voor de douane was een jonge vrouw moment foto's aan het maken van haar vrienden. Heel gewoon zou je zeggen, hoort erbij. Er kwam echter een douaneofficier aanlopen die met 110 decibellen aan stemgeluid aan kwam blèren "WHO Is Making Pictures!!??!!" en dat aan 1 stuk door.... De hele hal (echt, minstens 600 mensen volgens mij) werd stil terwijl hij zich door de menigte baande naar de betreffende vrouw. Toen ze bekende, EISDE hij dat ze NU, Terplekke, de foto's ging wissen en hem liet meekijken terwijl ze dat deed.... Eerlijk, ik ben niet snel onder de indruk of geïntimideerd door zulke machomannetjes (lees Testosteron-bullebak), maar dit was gewoon angstig zal ik bekennen. Henk was ook net met zijn telefoon aan het klooien en ik was al bang dat hij daarna naar ons zou komen. Iedereen was gelijk tam en je staat gelijk heel anders in zo'n rij.

In that long line towards the customs officers there was this young woman taking pictures of her friends. Nothing out of the ordenary, you would think. However, there came a giant of an Officer stomping, wiping away the barriers for the lines, on the top of his longs with about 110 decibels shouting "WHO is making PICTures here!!!" and repeating this in one single breath for the time it took him to get to the group. All the people there - my guess would be around 600 heads - came quiet, completely. When the young lady confessed it was her, he DEMANDED she'd deleted the pictures she took while he witnessed her doing so, on the spot, NOW!
Really, I'm not easily impressed or intimidated by such macho males (read Testosterone Bully), but this was just dreadfully scary, to be honest. Henk was playing around with his cellphone to get it running again and I could just see that ape of a man grabing him too. Henk put his phone away after I hissed too him to do so.
Everyone was instantly meek and the atmosphere was greatly changed after this incident.

Het inchecken zelf was ook zoiets; je vingerafdrukken worden genomen en ter plekke een foto van je hoofd. Er wordt je op een graftoon gevraagd wat je hier komt doen en ik probeerde maar zo vriendelijk mogelijk te kijken en te doen. We werden gelukkig goedgekeurd en mochten door en onze
koffers pakken (die dus eerder door de douane waren dan wij!!!)Lucht, ruimte, weg hier; dat was wat we allebei dachten. Die douane vond we niks, dus op naar de autoverhuurmaatschappij.
Checking in was an experience too; you get your fingerprints taken and a picture of your face while you look in a little camera. In the somberest tone ever you are asked what you are here for and all this time I am giving this officer my kindest face and smiles. Luckely we were approved of and could get our suitcases (that finished customs before us too)
AIR, Space, I want to leave! is all we could think. Get out of here, get our car and go.... No, American Custum didn't fare well with us. Onwards to the rental company then...

We wilden heel graag een Dodge Durango, een grote SUV, maar die hadden ze niet meer, dus kregen we een zwarte Chevrolet TrailBlazer.
We zijn ingestapt, weggereden en vervolgens hebben we helemaal zelf, zonder navigatiesysteem, onze weg gevonden naar ons motel. Henk is nu heel goed in U-turns (keren op z'n amerikaans) Pas in de auto, samen in een ruimte waar we ons echt thuis voelen, drong het tot ons door; We Zijn In Amerika.... En alles is goed gegaan!!
Het motel is schoon, ruim en heeft heerlijke bedden! We waren echt ontiegelijk blij een bed te zien. We hebben gedoucht, ik heb de eerste mailtjes gestuurd en we zijn lekker in bed gekropen. Op zaterdagavond (US tijd dan) liggen we er al om half 9 in, met 12 uur ononderbroken slaap in het vooruitzicht.

We really wanted a Dodge Durang, a big SUV, but they were out of those, so we got us a black Chevy Trailblazer, also awsome. We got in, drove of and found our motel - without navigation even. Henk is an expert on Uturns now.
Only just in the car, together in a place we feel at our best, it dawned on us; We Are In America! and it all went great!
The motel we're in now is clean, specious and has fantastic beds. We showered, send the family an email to let them know we arrived in one piece and are so glad to be in bed now, eventhough it's only half past 8 pm, we plan on at least 12 hours of uninterupted sleep...




Zondag 7 september - Sunday september 7th

Die 12 uur slapen is niet gelukt; door het tijdsverschil is ons lijf nog een beetje in de war, dus om half 4 snachts waren we allebei klaar wakker. We hebben wat tv gekeken tot het fatsoenlijk was om naar t ontbijt te gaan, net na 7 uur.
Vandaag was de planning om Chicago te bekijken. We hebben geen navigatie en alleen
een grote kaart van de hele staat Illinois. Dus, eerst een kaart gekocht bij een pompstation en op weg naar Downtown Chicago. Na even richting zoeken, zaten we toch vrij vlot op de goede weg en was het toch nog een goede 40 km door veel voor-steden en wijken. De gebouwen werden kalmpjes aan steeds hoger en zonder dat we het doorhadden zaten we ineens in de stad.

We did't get those 12 hours of sleep; due to the time difference our bodies are a bit confused and by 4.30 am we were both wide awake. We watched some tv until it was proper to go to breakfast, just past 7 am.
Today we wanted to visit Chicago. We don't have a navigation in this car and only a state map for Illinois, so first we went to a gasstation to get a good map of downtown Chicago. It took a few extra u-turns to get on the right track and it was still a good 17 miles through suburbs and little towns. Slowly but surely the buildings started to get larger and suddenly we were there.

In een parkeergarage bij het centrum parkeerde we naast een ouder echtpaar wat ook net aan kwam en gelijk met ons uit stapte. We werden vriendelijk gegroet en toen ze ons accent hoorde raakte we ook gelijk aan de klets. Binnen een aantal minuten wist ik de hele familie geschiedenis al, wat hij allemaal mankeerde, waarom de arm van z'n vrouw in t gips zat, wat hun zoon allemaal deed en wat een ellende het was om in Chicago te moeten rijden (werkelijk, Apeldoorn op zondag is nog drukker, maar alla...). Na een kwartiertje namen we afscheid en gingen de straat op, op zoek naar bezienswaardigheden. Gek genoeg kwamen we dit echtpaar een uurtje later weer tegen, maar herkende ze ons al niet meer toen ik ze groette....

In a parking garage we parked next to an elderly couple, who just got out of their car when we did. They kindly greeted us and welcomed us to the USA when they heard our accent and we spoke for a while. Within a few minutes we learned about the complete family history, why his wife's arm was in a cast, what their son was up to and what a horrible thing it was to drive in to Chicago on a sunday (really, it's busier on a graveyard at midnight, but okay...). After about 15 minutes we said our goodbyes and headed out to the street, looking for adventure. Odly enough we came across the couple an hour later, but they didn't recognise us at all when I greeted them....

We hadden van te voren al afgesproken absoluut geen toerist uit te gaan hangen, DUS namen we de rode dubbeldekker zonder dak, met een hele grappige gids die ons de hele stad liet zien en van alles vertelde. Dit blijkt dus wel de beste manier te zijn om in één dag een stad redelijk te kunnen zien. Zeker 100 foto's gemaakt. Verder weinig stops gemaakt, op de Sears-tower na. Hier zijn we op de 107-de verdieping geweest met Sky-deck; 360 graden zicht over Chicago en omgeving. Geweldige vergezichten. Hierna de bus-tour afgemaakt en om 4 uur stapten we pas uit. Vlak voor we bij de auto terug waren, vonden we op geluk het Echte Begin van de Route 66. Fijn, want dat vond ik toch wel erg belangrijk.

At home we discussed that we didn't want to come across and act like the typical tourist, SO.... we took the red dubble deck tour bus, that one without the roof and with a very funny guide who told us lots about everything, to see the city. Turns out it really is the best way to learn a bit about a city when you have limited time. I took at least 100 pictures. We didn't make many stops, but I had to see Sears tower and go up to the 107th floor to the Sky deck; a 360 degree view of Chicago and surroundings. What a fabulous views!
After this we finished the bus tour and only got of around 4 pm. And to top this lovely day off in a great style, we found the Real Begining of the Route 66.
Na nog een klein rondje door de stad, hebben we een andere route weer terug naar het motel genomen. Moe maar erg tevreden. Een goede dag. De eerste McDonald's stop hebben we ook gemaakt nu. Tegenover het motel staat er dus één, en als je echt honger hebt smaakt het best.En nu liggen we lekker in bed. Ondertussen dus bijna 10 uur 's avonds ( 5 uur maandagochtend NL tijd) en we gaan nu slapen. Morgen beginnen we aan ons echte doel ; De Route 66 !!!!! Dus blijf lezen...
After driving around in our own car for a while, we took a scenic route back to the motel. Tired but very content. Good day.
We just made our first stop at a McDonald's, just across the street from our motel, and when you're really hungry it tastes actually quite good.
Now whe're in bed, it's almost 10 pm, ready to sleep. Tomorrow we will start our realy journey; The Route 66!!! My dream come true.
Stay tuned....


Maandag 8 september - Monday september 8th

Na een heel goede nacht slapen, vroeg opgestaan en een lekker ontbijt, spullen gepakt en om klokslag 9 uur reden weg bij ons motel. De route was al uitgestippeld, met meerdere opties, voor het geval dat. Al redelijk snel besloten we toch eerst even wat geld ergens te pinnen en boodschapjes te doen. We wilden gewoon wat flesje water, sapjes, wat te eten e.d. in de auto hebben. Dat heeft ons zo'n anderhalf uur gekost, want je ziet vanalles wat we thuis niet hebben. Altijd leuk om boodschappen in het buitenland te doen. En toen we uit de winkel kwamen, begon onze eerste regenbui van deze dag.

After a good night sleep, early rise and good breakfast we gathered our things and drove off at exactly 9 am. I already mapped out a route, with a few options to choose, just in case.
We figured we first had to make a stop at a supermarket, to get some water and juice, snacks and such for in the car. We walked around for over an hour, just amazed at all the things we don't have at home. It's almost good fun to grocery shop abroad, don't you think?  
When we exited the shop our first big downpour of the day started.

De route 66 vinden was eigenlijk geen probleem en we hebben maar een paar keer hoeven keren of op het laatste moment pas af te slaan. Viel ons erg mee in elk geval. Omdat dit gedeelte van de route weinig interessant beloofde te zijn en de hele route zo'n beetje naast de snelweg liep, besloten we ter hoogte van Dwight de I-55 interstate op te gaan. Gewoon om wat beter op te schieten. Het hoogtepunt van dit stuk zou Dixie Truckershome moeten zijn, maar toen we daar de parkeerplaats opreden, viel dat dus vies tegen. Het was ook net half 4, dus de jongens hoeven dan nog niet te eten of slapen ofzo. We hebben er even rond gekeken, maar het personeel vertelde ons dat het tegenwoordig niet meer druk is en bergafwaarts gaat door de nieuwe eigenaar. Jammer.
Finding Route 66 wasn't that difficult and we only had to U-turn or track back a few times.  Because this first part is not very spectaculair and runs along the interstate, we decided to get on that Interstate, just to be able to get along more quickly.  The highpoint on this day for us would be the Dixie Truckershome, but when we turned on to the parkinglot, we were rather disappointed. Now, it was just half past 3, so the truckers were not on meal- or sleep-time yet, so that expained the empty lot. We looked around inside too, but someone of the staff told us it was rapidly going downhill  ever since there was a new owner.  Too bad for such an Icon of the Route 66.

Tegenover Dixie hebben we getankt en werden we erg lief geholpen. We wisten namelijk niet goed hoe het werkte; 1 slang, tig knoppen voor verschillende brandstoffen en welke moesten we nou hebben dan? De mevrouw achter de balie zei bij het afrekenen: " Here you go, sweety. Ya-all come back, y'hear?!" Echt, het kwam er echt zo Super Amerikaans uit, wat je normaal in een film hoort ofzo, het heeft de hele dag door m'n hoofd gespeeld.... heel lief.
Across the road from Dixie we filled up our tank and were helped very nicely. We didn't have a clue how to work the filling station; just one hose and too many buttons for different kinds of petrol and which one did we need?! The lady working there helped us and after paying inside she said "Here you go sweetie. Y'all come back, y'hear?!"   It was exactly how you hear it in the movies and so Super American to us...  It played on backloop in my head the whole day.

Niet veel verder, 20 mijl ofzo, kwamen we een veel grotere truckstop tegen -genaamd Loves - waar we een paar hele mooie foto's hebben gemaakt van verschillende Big Rigs. Die dingen laten ze dus gewoon de motor van lopen, als ze gaan eten of slapen. Een takkenherrie niet normaal, hoe kunnen ze daar nou tussen slapen? En dan heb ik het nog niet eens over de vervuiling of verspilling van diesel. Raar volk. Daarna weer de snelweg op en gewoon km maken eigenlijk. Onder het rijden veel gefilmd en gefotografeerd hoor, maar geen stops gemaakt.
Not much further from Dixie, around 20 miles or so, we came across a much larger truckstop, Loves, where we took awsome pictures of lots of Big Rigs. (and now we understood the downfall of Dixie too).  What suprised us was that they just let the engines go, even when they're inside sleeping or have diner in the diner. I just don't get how you can sleep among that much noise? Not to speak of the polution and waste of gas.  Weird.
After this we turned back on the Interstate and made good miles. I filmed a lot and took loads of pictures, but we didn't stop any more.

Op de dvd die we hebben over de Route 66, had ik een heel leuk dorpje gezien en heb ik ook de naam van genoteerd, Collinsville. Ons leek het wel leuk om hier ook echt naar toe te gaan, al moesten we hier wel ongeveer 12 mile van de weg af. Het bleek ook echt een leuk plaatsje te zijn, al is het wel aan het vervallen, doordat alle middenstanders wegtrekken of failliet gaan ofzo. Heel veel leegstand en slecht onderhouden huizen en winkels. Maar als je de tv serie "the Gillmore Girls" kent, het lijkt wel wat op Stars Hallow. We hebben er rondgewandeld en genoten. Ik zou hier best kunnen wonen.
On the dvd about the Route 66 we learned about a cute little town and I remembered the name when we were driving here; Collinsville. I found it on the map and eventhough it took us about 12 mile in the wrong direction, we wanted to see it. 
It turned out to be a quiant little town, although you could see it was suffering the same as the rest of small towns everywhere; shops closing, badly maintained buildings and overall a decline in income and revenue.  Still, I loved the 'feel' of the place and if you know of the tv show "the Gilmore Girls" you can imagine the town looks a bit like Stars Hallow.  We walked around for a while and enjoyed it immensly. I could live here for sure.

Toen we terug reden, bleek ook nog eens tot mijn plezier, dat we per ongeluk een heel oud deel van de Route 66 hadden gevonden. (er zijn dus wel 3 verschillende tijdperiodes waar verschillende routes gelegd zijn. Dit was een stuk van 1926-1945.) Die zijn we weer richting het zuiden gevolgd, tot we weer bij de I-55 belandde. Die hebben we maar 3 miles gevolgd, kregen een enorme regenbui en hebben we de eerste afslag genomen om te schuilen onder het dak van een pompstation. Tegenover die pomp stond een motel, dus besloten we dat de dag over was en namen we daar een kamer.
When we drove of to find the Interstate again it turned out to my great suprise we accidently found a very old part of the Route 66 here. (There are 3 time periods different parts of the route were made. This part was 1926 - 1945 build.)  We followed this piece of road until we joined up with the I-55 again. We drove for about 3 miles when very heavy rain began. We took the first exit to take shelter under a gas station's roof. Across the strees was a motel, so we decided to call it a day and we checked ourselfs in.

En daar zitten we nu, ons nog steeds verbazend over dat we nu Echt in Amerika zijn. Hoe anders het hier werkt allemaal, hoe makkelijk de mensen heel persoonlijk met je beginnen te praten. Bij de truckstop werd ons allemaal gelijk verteld hoe slecht de zaken gingen sinds de nieuwe eigenaar het runde. Verder hebben we eigenlijk nog weinig met mensen gepraat en zijn we nog een beetje onwennig denk ik. Maar dit is pas de derde dag hier en hoe zuidelijker je komt, hoe makkelijker de mensen worden - zegt men- dus dat beloofd nog wat.
Nu gaan we weer lekker slapen en gezond weer op om morgen de route te hervatten. Tot morgen!
And that's where we are at now, still a bit in aw that we are really in the US. How everything is so different and how easy people get personal and talk with you, about the bad stuff too!  We didn't talk to a lot of people yet, maybe we're a bit shy about that still, but it is only our third day here.  They say the more south you go, the easier the people get, so we will see... 
For now we are calling it a day and go to sleep to hopefully be our best tomorrow to follow our route.  
See y'all tomorrow!



Dinsdag 9 september

Vanochtend vertrokken uit Hamel rond een uur of 9 en gelijk begonnen met een mooi stukje binnendoor, om bij de "Mustang Corral" te komen. Feitelijk gewoon een grote sloperij, waar ongeveer 200 Mustangs op een nieuw leven staan te wachten. En dan bedoel ik dus het type auto, niet dat type paard.

Daarnaast zal ook gelijk de oprit naar de Highway en we hebben we es even goed kilometers kunnen maken. Klinkt misschien saai, maar we kiezen daar bewust voor hoor. Op dit eerste deel van de route 66 is nog weinig te beleven en loopt hij gewoon pal langs de highway en schiet het gewoon niet op.


Dat is een heel ander verhaal op de snelweg. Wij rijden rond de 120 km/per uur en nog werden we ingehaald door enorme trucks!! Ongelofelijk. Henk kon er niet over uit en zelfs na de 10e keer verbaasde hij zich nog. Daar kunnen ze in Europa nog wat van leren. Toch is het heel relaxed rijden hier; het is niet druk op de weg en ze kennen het principe van "keep your lane" dus je blijft op je baan en je hebt dus niet dat onrustige van steeds inhalen en weer terug. En al het verkeer rijdt ongeveer dezelfde snelheid, wat ook een hoop rust geeft. Wat ook apart is; je hebt hier parkeerplaatsen in de middenberm van de snelweg. Heel raar om links uit te voegen. Ook word je hier met allerlei borden attent gemaakt op de feiten van de overtredingen hier. "Hit a worker, $10.000,= fine and 14 years jail" Dit geldt trouwens alleen in Illinois, in Missouri raak je alleen maar je rijbewijs kwijt, naast een boete natuurlijk. Ook vermelden ze van alles en nog wat, zoals 'Gordels vast' maar daar dan wel lekker dreigend onder" IT'S THE LAW". Echt, je haalt het hier niet in je kop om gek te doen hoor….


Bij een Shell Truckstop geweest en mooie foto's gemaakt. En op een gegeven moment, ik weet niet meer precies waar, zagen we een dealer van aanhangwagens en campervrachtwagens. Enorme dingen.

Poosje later ook nog gestopt om te lunchen bij een Pizzahut. ERG lekker, hadden we nog nooit gegeten. Daarna zijn we ook weer een stukje binnendoor gegaan, om het landschap wat beter te kunnen bekijken. Op deze weg hebben we nog een schildpad gered, die midden op de weg liep. Het ligt hier toch al zo vol met dood gereden dieren, dat ik er soms naar van word. Veel van die gordeldieren - armadillo's - en wasbeertjes.


Bij Joplin, de laatste grote plaats in Missouri, zijn we de snelweg afgegaan, om binnendoor Kansas in te rijden. Daar ligt maar 14 mile van de route 66, maar wilde ik wel per se rijden. In Joplin zelf kwamen we nog langs een groot transportbedrijf, waar achter het hek een heel leuk oud vrachtwagentje stond. Henk wilde die wel graag op de foto zetten, maar eigenlijk zonder dat hek ertussen. Hij besloot in een opwelling naar de portier te lopen om te vragen of hij daar even naar binnen mocht op het terrein om wat foto's te maken. Nou, dat bleek dus echt niet te kunnen, want het bedrijf werkte voor de overheid en was dus 'off limit' voor vreemden. Zelfs als we langs het hek waren gestopt om foto's te maken, waren er met een paar tellen politieagenten geweest; zo beveiligd is het! Dus maar goed dat Henk het even vroeg. Anders waren we misschien wel opgepakt en verhoord ofzo…. We zijn heel rap verder gereden.


Het eerste dorpje in Kansas is Glendale, wat een heel verpauperde indruk maakte. Redelijk groot nog wel, maar leeg en duidelijk op weg een 'ghost-town' te worden. We reden hier ook nog even verkeerd, omdat er in mijn routeboek waarschijnlijk een typefout staat. We zouden rechts moeten, maar dat was dus heel de verkeerde kant op. Na een paar keer keren en nog eens kijken, hebben we het tenslotte zelf weer opgelost en was het nog maar een klein stukje naar Vinita (Oklahoma), waar we overnachten. We zijn niet in het motel beland waar ik heen wilde, want die was vol. We zitten nu in een "Relax Inn". Niks bijzonders, een bed en een badkamertje. En daar gaat het ons voornamelijk om toch?

Welterusten, tot de volgende keer en "Arrive Alive" zoals ze hier zeggen.



Woensdag 10 september

kwart voor 9 's avonds UStime, kwart voor 4 's nachts NL tijd.

Hoi Allemaal, leuk dat jullie allemaal zo enthousiast reageren op ons verhaal en foto's. We maken wel vrij veel vrachtwagenfoto's, maar dat moeten jullie ons maar vergeven. Beroepsdeformatie moet je maar denken.

Ik hoop dat het plaatsen van dit stukje vanavond wel in 1 keer goed gaat, ik heb een beetje laptopproblemen op het moment. De fotosite loopt me elke keer vast als ik wil gaan downloaden, dus ik hoop dat deze site het wel goed doet. Afwachten maar.

Vanmorgen was het weer een uur of 9 dat we wegreden bij het motel in Vinita. We hebben redelijk geslapen, wat een redelijk wondertje was, daar er door Vinita drie spoorlijnen lopen, waar dus elk half uur een trein - al toeterend - overheen komt. We zaten daar al op de oude Route 66, dus we zijn gewoon doorgegaan waar we gebleven waren. Tot aan Tulsa hebben we de hele weg de oude route gevolgd. Ik las er bij een kerk nog een mooie spreuk, die ik niet goed kan vertalen, dus ik hoop dat jullie het snappen; "God wants spiritual fruit, not religious nuts". Tulsa hebben we over de interstate genomen, want de stad zelf schijnt erg oninteressant te zijn. Na de stad weer de route gevonden. Tussen Depew en Milfay hebben we een ECHT oud stuk gevonden. Dat wat je wel es ziet op foto's; een weg die in een bosje verdwijnt of waar gewoon een stuk vangrail voor stond, omdat er niks meer lag. De grond in Oklahoma is heel erg rood. Geeft een geweldig effect als het regent - zoals we vandaag de hele dag hebben gehad - witte auto's worden roze. Leuk om een stoere vent in een roze auto te zien. We hebben een zakje gevuld met dat rode zand, want we hebben er een leuk idee mee. Zeg ik niet wat, eerst uitproberen. Tot aan Oklahoma City dus ook helemaal de oude route gereden, en bij de stad weer hetzelfde gedaan als bij Tulsa. We zijn niet van die stadsmensen en veel bijzonders is het niet. Alleen maar groot. Door de regen en de verdwijnende route besloten maar op de interstate te blijven. Alleen bij een grote Cherokee Trading Post langs de snelweg zijn we er even af gegaan. Toch benieuwd naar de spullen daar. Veel kitsch, maar ook hele mooie dingen hoor, maar erg duur. En omdat we pas drie dagen op weg zijn, besloten niks te kopen. Of toch; wat Route 66 stickertjes, voor in het fotoalbum straks en een mooi fotoboek van de Route 66. Daar vonden we heel wat plekkies terug die wij zelf ook gefotografeerd hebben... Oh, ik kreeg ook nog een compliment van de dame achter de kassa; ze dacht dat ik Australische was, ze had niet gedacht dat niet een "native speaker" was (iemand die engels als eerste taal heeft) door mijn goede engels. goed he?

En nu zijn we in Clinton (oklahoma) waar we slapen in The Travellodge. Een plek waar Elvis ooit ook nog geslapen heeft... Het heet nu trouwens Budget Inn, wat heel lullig was, want we zochten ons een bult. Toevallig zag Henk het huisnummer, anders hadden we dus nog rondgereden.

Dus, niet veel beleefd vandaag, maar het mooiste gaat allemaal nog komen hoor! Nou, tot morgen hopelijk. We weten nog niet goed tot waar we gaan komen, want mijn planning komt nu in de knel. Maar dat lezen jullie dan wel.

See ya-ll!!! Bianca en Henk


Donderdagavond 11 september

8 uur 's avonds UStime, 4 uur 's nachts NL tijd.

Bijvoorbaad, ik hoop dat het vanavond gaat lukken, we hebben een zwakke verbinding hier. We rijden nu ook de woestijnen in, dus ik verwacht dat dit vaker gaat gebeuren vanaf nu. Dus niet ongerust worden als ik niet elke avond een stukje plaats. Ook zijn we vandaag de eerste tijdsgrens over gegaan, dus zit er nu 8 uur tussen onze tijd en die van jullie.

Goed, het verslagje van vandaag. Het was wéér 9 uur dat we wegreden van het hotel. We zijn eerst een klein stukje terug gereden, naar het Route 66 Museum in Clinton, die de beste schijnt te zijn op de hele route. Het was inderdaad heel leuk, klein, maar wel interessant. Er was ook een klein giftshopje bij en we zijn nu voor het eerst gevallen voor Route 66 souvenirs. Ik een t-shirt en Henk een mooi blikken bord van de Route 66. Ook heb ik nog een leuk ideetje opgedaan voor een quiltje en heb daar een paar stoffen opnaai-embleempjes gekocht. Om 10;15 zijn we weer dan echt aan het rijden gegaan. Wel weer veel highway, want het Regende met een grote R. Jammer, maar niks aan te doen. We hebben natuurlijk wel verschillende stops gemaakt van de snelweg af, want er zijn natuurlijk dingen die je gewoon niet over kan slaan. Foss, een spookstadje, alhoewel er volgens ons gewoon mensen in die krotjes woonden. En bij McLean (Texas) zijn we eraf gegaan, om een wat langer stuk te rijden, tot Alanreed ongeveer. Weer veel mooie foto's gemaakt. Eerste bord wat we vandaag zagen zo gauw we de grens over reden van Oklahoma naar Texas; "Don't mess with Texas. Up to $400 fine for littering" (rotzooi uit je auto gooien).

Amarillo Texas; het zou een boeiende stad zijn, veel te zien, interessant enzo volgens de boeken. We hebben de dingen gezocht die we graag wilden zien. Ten eerste de Big Texan Steak House. Een restaurant waar je - als je binnen een uur een steak van 2 kilo mét bijgerechten opeet - je het eten gratis krijgt. Lukt dus bijna niemand. Bleek verschrikkelijk kitsch te zijn en helemaal niet zo dorperig te zijn als we op tv hebben gezien..... Vervolgens dan maar downtown in om de oude route 66 op te gaan zoeken. Niet kunnen vinden, herhaaldelijk gekeerd, kaarten bestudeerd. Njet. Toen op jacht naar mijn eerste quiltwinkel, maar na het jammerlijk falen van het route-zoeken, hoefde het van mij al niet meer. En we waren ook een beetje afgeknapt op de stad zelf. Oude bende, dat wil je niet weten, het leek één grote achterbuurt. Ik zou er niet alleen over straat durven. Dus, we hebben lekker de Peterbilt-dealer bezocht en foto's gemaakt... ozo. En toen lekker door naar de Cadillac Ranch. Daar staan 10 Cadillacs met hun neus in de grond gegraven, kont omhoog. Dat kent toch iedereen wel? We waren daar aan het foto's maken en ik was Henk aan het filmen, die nog een spuitbus half vol vond en lekker aan het kliederen was. (dat mag dus hoor, je mag je eigen naam of wat dan ook erop schrijven/spuiten) Komen daar ineens twee mensen aanrennen en roepen: 'Wacht even" maar dan op z'n engels vanzelf. Bleken dus filmers te zijn uit Barcelona, die een reportage maken over de Route 66 en of ze Henk mochten filmen terwijl hij dat spuitwerk deed. En ik moest Henk dan filmen en dat filmde die vent dan ook weer. Oeh, we worden beroemd in heel Spanje joh! (kan nog leuk worden, ze reizen ook naar Flagstaff, waar wij ook heen gaan dus...) Henk moest zich helemaal uitleven, want die man had dus veel te filmen. Er staat nu dus ook van alles op. Henk en Bianca, Vaassen, Sappie, PLUIM APELDOORN, en. IETJE, HENK, BIANCA HOLLAND Dus Mam, je staat er ook op!

Na dat avontuur zijn we de interstate weer opgedraaid en richting de grens gereden. Vlak na Amarillo zijn we weer de oude route 66 opgedraaid, die parallel loopt met de snelweg trouwens, en heeft dat tot bijna het einde met de grens kunnen rijden. We zijn bij Adrian het Middenpunt van de route gepasseerd. (stond ook een auto bijeen oud pompstationnetje met allemaal namen en spreuken erop, waar we ook nog onze naam op hebben gezet) Dus nu zijn we al op de helft! We gaan het van af nu dan ook rustiger aan doen, wat dus ook de planning was. We hebben vanavond Tucumcari (New Mexico) bereikt. Toch niet het geplande motelletje genomen, welke een authentiek Route 66 icoon is... maar ons net effe té authentiek... We slapen liever wat moderner. Nou, voor de liefhebbers nog wat trucks en dan sluit ik af. Dus. Dat was het voor vandaag weer. See ya' later alligator!





Vrijdag 12 september

9 uur 's avonds UStime, 5 uur zaterdagochtend NLtijd.

Hallo Allemaal! Daar zijn we weer. Vanmorgen was het wéér net 9, toen we wegreden uit Tucumcari, NM. We hebben de rondweg - Route 66, afgereden, om aan de rand van de stad de highway op te draaien. De eerst volgende afrit zijn we er ook weer gelijk afgegaan, bij de afrit Palamos. Dat dachten we dus, tot ik nog eens las. Het bleek dus Palomas te zijn. Stom he, zoals je iets kan verkeerd kan lezen als je een naam al in je hoofd in hebt. We kwamen daar ook al snel op een heel "authentiek" stukje Route 66. Nouja, het was meer een modderpad, maar ook dat heeft z'n charmes stom genoeg. Ik heb daar ook voor het eerst de Pentax van Henk zijn vader gebruikt; enorm mooi vergezicht. Ik heb dat toestel alleen bij me voor de mooie vergezichten, omdat ie verder niet in kan zoomen ofzo, maar wel een grote hoek van foto's maakt. Ik hoop dat ze lukken.

Tot Cuervo konden we de route volgen, maar daar moesten we weer de highway op. Omdat de boeken aanraden tot ver voorbij Santa Rosa op de snelweg te blijven, besloten we een andere route te rijden, gewoon omdat we meer van het binnenland te kunnen zien. De 84, richting Las Vegas... Ja, je leest het goed, ook New Mexico heeft een Las Vegas. Die weg is echt onvoorstelbaar mooi. Hier kregen we eindelijk voor het eerst Echt het Gevoel in Amerika te zijn. Een lege vlakte met daar middenin, rechtdoor golvend, een rechte weg. Geweldig mooi. Toch, vrij plots, wegwerkzaamheden. Een zwarte jongedame hield ons staande met een groot stopbord, daar waar het maar 1 baan werd. Ze kwam naar ons toelopen en zei dat het ongeveer 5 tot 10 min. zou duren voor wij mochten gaan rijden. En gelijk erachter aan de vraag, " jullie komen niet uit Illinois of wel???" Ze hoorde aan ons engels dat we dus geen amerikanen waren en was er haast verontwaardigd over, omdat ze nou al zeker 6 auto's met een Illinois-kenteken had gestopt, en geen van allen was amerikaan. Ze kwam dus zelf uit Chicago en hoopte toch snel eens Echte Illinois-mensen te zien ofzo denk ik. Echt, ze begon honderd uit te kletsen, over een Duitse vrouw die een foto van haar wilde nemen en hoe ze dat absoluut niet wilde hebben, want wie weet wat ze allemaal niet met die foto konden doen. Haar gezicht op een naakt lijf zetten ofzo! Nee, absoluut niet! Nou, maar goed dat het met 5 minuten wachten gebeurd was, want ze werd steeds fanatieker. We hebben een heerlijke rit naar Las Vegas gehad, waar we het dorpscentrum bezochten en even rond gelopen hebben. Toen weer een klein stukje terug de 25 op, richting Santa Fe. Bij Rowe (afslag 307) zijn we van die weg afgedraaid om een stukje binnendoor te rijden, waar we wonderlijk genoeg toch weer een stuk Route 66 bleken te rijden. Van voor 1937. Bij Glorieta zijn we de 25 weer opgedraaid en doorgereden tot Santa Fe. Toen we richting de stad gingen, viel ons gelijk op dat het er veel verzorgder uit zag dan wat we tot nu toe bij een stad hadden gezien. De huizen, kantoren, restaurants, alles, is hier in Adobe-stijl gebouwd. Mexicaans zeg maar. Omdat we geen kaart van Santa Fe hadden, was het een gezoek en gegok hoe we zouden moeten rijden om bij het centrum te komen. Toen we dat, op geluk, hadden gevonden, was het zo opletten, samen kijken en denken, dat we stom genoeg helemaal vergaten te filmen of foto's te maken. Dat bedachten we dus pas toen we de stad weer uit reden. Ik heb op de oprit nog wat foto's proberen te maken en ik hoop dat het nog een beetje overkomt. De weg naar Albuquerque was niet lang, maar Henk en ik deden niks anders dan elkaar aanstoten en wijzen naar de vergezichten en details langs de weg. We deden niks dan genieten. Op elke bergtop zagen we Winnertje en in elk dal de tipi's staan. Fantasie is geweldig. De stad was er eerder dan we dachten, maar ook voor we het doorhadden begon het weer zo'n achterbuurtachtige sfeer te krijgen. We zijn op een gegeven moment even langs de weg gestopt om een foto van een leuke bar te maken, maar toen we terug liepen naar de auto, voelden we ons allebei niet echt op ons gemak. Gewoon, niet goed te beschrijven gevoel, niet fijn. We besloten ter plekke maar gewoon alleen de Route 66 de stad weer uit te volgen. We voelden er eigenlijks niets voor om het centrum überhaupt op te zoeken. En ook hier hebben we verder geen foto's gemaakt, gewoon omdat we niks leuks zagen, alleen maar achterbuurt-straat-sfeer. Buiten de stad wilden we eigenlijk gelijk het eerste motel langs de route pakken, maar dat viel dus even tegen. Buiten Albuquerque rij je namelijk gelijk de woestijnvlaktes op, wat allemaal Indianenreservaten zijn en daar zitten dus geen motels. Wel pompstations, vreetpaleizen en casino's, maar geen motels. We waren een beetje gedwongen dus om door te rijden tot de eerste grote plaats. En dat terwijl we hier nu de binnenweggetjes wilde volgen. Maar moe en tegen het donker aan, had ik niet meer zo zin in zoeken en mogelijke zandweggetjes. Nu zijn we dus in Grants beland. Eerst drie motels langs geweest voor we plek vonden, want we zijn dus niet de enige die de eerste stad met motels pakken. Morgen gaan we dus waarschijnlijk nog weer even een stukje terug rijden over de Route 66, maar dan de binnenweggetjes. Het landschap is te mooi om zo'n weg te missen. Maar dat lezen jullie dan morgen wel hoe het ons vergaan is. Geen idee waar we uitkomen, want we zijn al zowat een dag verder dan mijn planning...

Nog even een paar trucks natuurlijk om af te sluiten.

That's all folks!!!!


Zaterdag 13 september

kwart over 5 's avonds US time, kwart over 2 's nachts NL tijd.

We zijn vandaag 11 jaar en 9 maanden getrouwd (we houden dat elke maand bij, vandaar...) Hieperdepiep hoera voor ons. We hebben een heerlijke dag gehad vandaag, al was het maar omdat ik vandaag gereden heb, voor het eerst hier overigens. En we hebben vandaag onze eerste compleet wolkeloze en warme dag gehad, EINDELIJK. Ik heb vanmorgen een uurtje langer op bed gelegen, want het was gister toch wel erg laat geworden met al dat getyp. Ook omdat we al zo ver gekomen waren, hadden we een rustige dag in gedachten voor onszelf. Om kwart over 10 reden we ook pas weg bij het motel, maar voor we verder gingen, eerst even de WallMart in voor wat boodschapjes. En zoals al eerder verteld, gingen we dus eerst een stukje terug, waar we gister een stuk Route 66 beetje noodgedwongen over hadden geslagen. Die hebben we dus vanmorgen als nog gereden. En wat was het mooi.

Nou mam, wat vind je van deze mooie natuurfoto's? Is dat mooi of is dat mooi?!! Eerlijk, we konden wel elke 3 meter stoppen om weer andere vergezichten te fotograferen. Ons nieuwe stopzinnetje; ja, ik kan wel aan de gang blijven. We konden een heel end over de oude Route 66 rijden, maar bij The Continental Divide (smelt water van de bergen gaat hier twee kanten op...zie foto) moesten we er toch aan geloven om weer de highway op te draaien. Maar niet voor we nog even bij een indianen-souvernier-winkeltje waren geweest. Het barstte hier trouwens van de kleine sprinkhaantjes. Bij Gallup - wat eigenlijk mijn geplande stop was voor vanavond - zijn we er weer afgegaan en hebben we wat rond gereden en bij het Rancho Motel wat foto's gemaakt. Leek erg leuk, maar het was pas twee uur 's middags en dat vonden we echt te vroeg om al een hotel te pakken. Dus weer doorgereden en tot de staatsgrens met Arizona de oude route gevolgd. Heeeel veeeel mooie plaatjes geschoten en gefilmd. Oej, wat is het hier mooi. Ook zagen we hier onze eerste Santa Fe - trein, met zeker 120 wagons erachter!! Lang man.

En al die rotsen brengen de berggeit in Henk in zich boven. Hij moest er natuurlijk ook even OP klimmen.

Waarom kijken de indianen zo????



Omdat ze Zo niks zien.....!!!!! HAHAHA



Geintje.

Goed, bij Lupton, de allereerste oprit in Arizona zijn we nog even gestopt voor wat foto's van super toeristische indianen winkeltjes, maar toen toch echt weer de I-40 op. Omdat de Route 66 hier telkens in het niets verdwijnt, schijnt. Nou, dat klopte ook wel, want toen we er twee keer over toch even af wilde, bleken die afritten dus ook op Niets uit te komen. En LEEG dat het hier is. Je snapt het gewoon niet dat het zo leeg ergens kan zijn. Het is haast niet te beschrijven, je moet het met je eigen ogen zien. Het komt ook niet echt over op de foto, maar laat je fantasie maar werken.

Tot Holbrook hebben we de snelweg gevolgd. Het Petrified Forrest en de Painted Dessert bewaren we ook weer voor morgen, want daar willen we goed de tijd voor nemen. Dus morgen weer een klein stukkie terug rijden. We dachten in Holbrook dan maar het Wigwam Motel op te zoeken, want die had ik al es op internet gezien en leek me heel grappig om in een tipi te slapen. Toen we daar kwamen, bleek hij strak langs het spoor te liggen en op dat moment kwam er ook net een trein met 4 locomotieven en 125 wagons langs denderen. Dacht niet dat ik daar lekker zo slapen vannacht. Dus weer terug de hoofdweg op en wat verder terug het binnenland in, waar we nu een mooie kamer bij de Travelodge hebben gevonden. En nog zoiets; blijken we dus weer een tijdgrens over gestoken te zijn, zonder dat we dat wisten. Hier in Arizona doen ze niet aan een zomertijd, dus zomers hebben ze California-tijd en in de winter New Mexico-tijd. Raar volk die amerikanen. Dus we staan nu helemaal mooi vroeg stil, het was dus pas 4 uur toen we aankwamen. Nou, als afsluitertje natuurlijk weer het dagelijkse portie trucks en dan wens ik jullie een goede nacht/dag/middag/kies wat van toepassing is.

Ajuu en Get your kicks on Route 66!!!


Zondagochtend 14 September

iets voor 8 's morgens UStime, zondagmiddag iets voor 5 's middags NLtijd.

We zijn net ons bed uit en ga zo lekker ontbijten. Raar he, terwijl jullie de dag al zowat voorbij hebben. Kan ik nog niet goed aan wennen, maarja.

Ik wilde nog even een klein berichtje plaatsen met een paar foto's, omdat we er zo ontzettend veel maken en ik jullie er maar een paar kan laten zien. (ik ben er nog steeds niet achter hoe ik die @$#%@link er nou toch in moet krijgen) Eerst eentje speciaal voor Herman van Zeist; Je moet hier de boel es opruimen joh!!! En nou gewoon wat foto's van onderweg;


Nou, daar kunnen jullie dan nog weer even zoet mee zijn. Het zijn er nog niet erg veel, maar we moeten gaan ontbijten, anders is alles op.

toedeledoki en tot het volgende verhaaltje!


Zondag 14 september


9 uur 's avonds US time, 5 uur maandagochtend Nl tijd


We waren allebei al vroeg wakker, dus we zaten ook al vroeg aan het ontbijt. Omdat ik zeker wilde zijn dat we een kamer in Flagstaff zouden hebben deze avond, heb ik via internet een kamer geboekt bij de Rodeway Inn. Om weer motels af te moeten, vragen voor een kamer, had ik echt niet weer zin in.


Daarna spullen gepakt en weer de weg op. Voor de zekerheid toch maar weer even de tank volgegooid. Gewoon, omdat we nooit echt weten hoeveel we gaan rijden die dag, rij ik liever met een volle tank weg.


Eerst weer even een stukkie terug, omdat we vandaag eerst de Painted Desert en het Petrified Forrest wilden gaan bekijken. We reden om 10.15 uur het park in en pas om 13.00 er weer uit!!! En het is maar 22 mile door beide parken heen, dus misschien snap je al hoeveel we gefotografeerd en gefilmd hebben. Het was echt heel indrukwekkend. Een vreemd soort schoonheid. Verlaten, droog, rotsformaties en kleuren die je zelf niet bedenken kan…. Heel apart. Wel een beetje kleurloos allemaal.


Natuurlijk werden we ook weer aangesproken door verschillende mensen, die vroegen waar we vandaan kwamen. Eén vrouw vond dat helemaal geweldig, want haar baas is een Nederlander, die hier een tomatenkwekerij heeft. Elke maand komt hij over om de boel te checken. En gek genoeg begon die vrouw gelijk namen te noemen, net alsof iedere Nederlander elkaar kent ofzo?


We hebben haar verteld waar we ongeveer wonen, dan kon ze dat de volgende keer aan haar baas vertellen dat ze dus Nederlanders uit de omgeving Apeldoorn heeft ontmoet….


Vlak nadat we het park uitreden, kregen we een telefoontje van Barry en Brenda, die nu dus in Griekenland zitten! Barry heeft Brenda ten huwelijk gevraagd en dat wilden ze even met ons delen! Lief he? We zijn erg blij voor ze ( Gefeliciteerd lieverds!!)


Weer op de highway werden we ingehaald door onze snelste truck tot nu toe; 140 km/u ging hij!!! Niet normaal gewoon. Verder gewoon highway gereden. We zijn er wel een paar keer afgeweest om de route 66 te vinden, maar de afritten bleken in niets te verdwijnen. Dus pas 10 mile voor Flagstaff zijn we de snelweg weer afgegaan.


Hier begon het landschap ook te veranderen. Het hele vlakke verdween en begon het heel geleidelijk over te gaan in bossen en later zelfs bergen. Mooi, heel erg mooi. (doet me een beetje aan Oostenrijk denken) Ook de voorstad was erg schoon en netjes, vergeleken met de meeste dorpen en steden die we tot nu toe gezien hebben. In Flagstaff al snel ons hotel gevonden en oh wat was ik blij dat ik maar voor 1 nacht geboekt had; Recht tegenover lag het spoor, waar elk half uur een Santa Fe trein, al toeterend, door het centrum komt denderen…. We hebben de auto uitgeladen en besloten wel gelijk om de volgende dag een ander motel te zoeken, want dit was niet wat….






Omdat we de hele dag al problemen met het fototoestel hebben - lens weigert telkens, sommige foto's zijn erg overbelicht en sommigen zelfs helemaal wit - wilden we es even kijken bij de Sears of ze zulke cameraatjes hadden, met dezelfde SD-kaartjes en batterijen, want dan hoeven we niet alles nieuw te kopen. En dat hadden ze dus. We hebben hem gelijk gekocht ook, want dat geneuzel met een kapot fototoestel is niks… Als we hier nu elk jaar zouden komen, maar deze foto's moeten gewoon lukken!


Fijn cameraatje, veel mogelijkheden en zelfs een Nederlandse taalkeuze.


Terug bij het motel stapten we tegelijk uit met een ouder stel, die ook Nederlanders bleken te zijn. En ze doen dus ook precies dezelfde reis als wij. Terwijl we stonden te kletsen, horen we een duidelijk Nederlands groet van boven; staat er nog een stel Hollanders! We hebben met ons 6-en nog zeker 3 kwartier buiten staan kletsen. Over de ervaringen onderweg en waar we heen gaan enzo. We gaan dus allemaal via dezelfde weg naar San Francisco, dus misschien komen we ze nog wel tegen. Dat jongere stel kwam trouwens net van de Grand Canyon af, vanaf Las Vegas. Ze hadden ook bij de lodge aan de NoordRim willen slapen, maar het was helemaal volgeboekt. Ze raadden ons aan te proberen een reservering te maken en er zeker niet op de bonnefooi naar toe te gaan, want het was er nu gewoon erg druk.


Toen we dus pas om half 8 de kamer op kwamen, hebben we een broodje gesmeerd en lekker gedoucht. Toen ik een erg slechte verbinding bleek te hebben met de laptop, heb ik ook maar gelijk afgesloten en ben ik lekker in bed gekropen. Vandaar dat ik niks had geplaatst dus. Heb een nare hoofdpijn (ja, alsof er ook lekkere zijn dan?). Lekker slapen nu…….










Maandag 15 september

Vandaag begon niet geweldig, we hebben heeeeel slecht geslapen. Ik bijna niet en Henk was ook al om half 3 wakker. Elk half uur kwam er dus echt zo'n Santa Fe trein al toeterend door het dorp zetten. Dat schijnen ze verplicht te zijn, maar ik snap niet dat er in dat dorp nog iemand slaapt. Zelfs met oordoppen en slaappillen lukte het mij niet. Ter compensatie heb ik vandaag voor het eerst een quiltwinkel van binnen gezien in Amerika. Hij zat notabene vlak achter het motel! Een Route 66 stofje, voor een quiltje dat ik in mijn hoofd heb al, als herinnering aan deze vakantie. Daarna zijn we uit het motel vertrokken en richting Sedona gereden. Maar op de weg uit het dorp, zijn we eerst op zoek gegaan naar een ander motel, ver weg van het spoor. Onze eerst Motel 6 hier en we konden gelijk al inchecken en de koffers in de kamer zetten. Het is hier niet zo superschoon, maar er staat en bed en heeft een douche. Erg veeleisend zijn we gelukkig niet.

De weg naar Sedona is ronduit Geweldig!! (ben erg blij met het nieuwe fototoestel, heel mooie omgeving). Langs de weg liep een heel liefelijk kabbelbeekje en we konden het niet laten even daar naar af te dalen en wat mooie plaatjes te schieten. Ik kon er de hele dag wel zitten. Zo mooi, stil en idyllisch, gewoon uit een film ofzo. De hele weg konden we elke meter wel stoppen, zulke mooie uitzichten.

Op een ander parkeerplaatsje liepen twee Amerikaanse mannen ook wat rond en natuurlijk werden we gelijk aangesproken en gevraagd waar we vandaan kwamen. Nederland kenden ze natuurlijk niet, maar Amsterdam wel hoor! Red Light District, ja hoor.... En nieuwsgierig joh! Vragen als wat Henk zijn loon ongeveer was en of we ook een minimum loon hebben in Nl. Of het waar was dat onze dokters en ziekenhuizen gratis zijn en of het waar was dat een hamburger bij ons wel $40.= kostte??!! We hebben ze van alles geprobeerd uit te leggen hoe het bij ons werkt, met ziektekostenverzekeringen enzo, maar de oudste van de twee was erg druk zijn "theorie" uit te leggen waarom Het Westen (!?) oorlog heeft met Iran en Venezuela (??) Dat is omdat hun alle olie hebben. Goed. Dat is dus zo volgens hem dan. We hebben onze mooie rit vervolgd naar Sedona, maar toen we aankwamen bleek het toch ietsie anders te zijn dan ik dacht.

Allemachtig wat toeristisch!!! Allemaal souvenirwinkels en vreetketen naast elkaar. Op zich was het dorpje best mooi en gezellig hoor, maar gewoon helemaal niet authentiek ofzo. Maar een uitzichten!!! Onvoorstelbaar. En WARM..... Ik heb geen thermometer gezien, maar het zal zeker een graadje of 35 zijn geweest... De zon stond ook recht boven ons, weinig schaduw....pffffff. Voorzichtig zijn waar je om wenst, het zou wel eens uit kunnen komen. We hebben veel gefotografeerd, en ik persoonlijk vond dit de mooiste omgeving die ik tot nu toe in Amerika heb gezien. Veel afwisseling en groen, dat spreekt me toch meer aan als die vlaktes.

En weet je wat??!! We hebben vandaag niet eens vrachtwagens gefotografeerd!!! We zijn ze gewoon niet tegengekomen, maar toch..... Nog maar wat natuurplaatjes als afsluiter deze keer dan.

See ya'll and have a nice day!!!






Dinsdag 16 september

Lieve allemaal,

We hebben een lange dag gehad, het is hier nu half 11 's avonds, bij jullie al woensdag ochtend half 8, en ik ben helemaal "pooped" (errug moe). Vandaag dus geen stukje, wordt denk ik morgenochtend (voor ons dan) en anders pas 's avonds. Alles verder goed en hier vast een voorproefje voor morgen.

Kus (en sorry dat jullie nu wat langer moeten wachten...) Henk en Bianca










Woensdag 17 september

Het is nu al woensdagochtend ( 8:15 UStime)(17:15 NLtijd) dat ik dit typ, want gister had ik echt de batterijtjes leeg. Dus bij dezen een klein verslagje van gister.

Voor vandaag (dinsdag dus) staat op het programma; The Grand Canyon! En we versliepen ons. We werden pas om half 8 wakker, terwijl we juist rond een uur of 8 al weg wilde rijden. Nouja, dan niet dus. We hebben hier nog wel een nachtje bijgeboekt, want om nou vanavond weer eerst wat te moeten zoeken voor we kunnen rusten. Bleek een heel goed idee. Auto afgetankt en ijs voor in de koelbox en om iets over 10 gingen we dan echt rijden. De heenreis was mooi, maar niet bijzonder spectaculair. Zouden we verwend zijn na Sedona??? Rond half 12 kwamen we dan echt in de buurt. Dat kan je zien aan de concentratie van de souvenier winkeltjes. Hoe meer het er worden, hoe dichterbij je bent. Toch zagen we een hele leuke, waar we echt even naar binnen moesten. Daar zijn ook de eerste souveniertjes gekocht.... (oeh....spannend he....wat zouden we meebrengen....) Henk heeft ook maar een pet voor zichzelf gekocht, want dat korte koppie begint nu wel knap rood te worden.

Als tweede stop; het vliegveld. Vanaf hier gaan er vliegtuigjes en helikopers omhoog, voor een rondvlucht boven de G.C. en dat wilden we heel graag.... Aan de balie bleek dat alles al vol zat tot 3 uur vanmiddag. Tja, dubben, da's dus wel 3 uur wachten en de terugrit is ook nog een heel stuk, dus dan is het donker voor we terug zijn. Nee, we doen het niet. Allebei wel erg teleurgesteld en ik ook boos op mezelf dat ik niet even gereserveerd heb gister via internet ofzo. Stom. Net een paar honderd meter verderop reden we langs het National Geographic Center waar ze ook een IMAX-theater hebben en een film afspeelde over een rondvlucht over de Grand Canyon. Nou, dan in elk geval dat. We moesten een half uurtje wachten voor de volgende film. Errug Mooie Film. Heel erg echt, je voelt je echt de bochten nemen en het is echt net of je zelf vliegt. Heel apart. Alleen waren we na die film alleen er maar meer van overtuigd dat we toch echt wilde vliegen!!! Dus weer terug. Ondertussen waren de wachttijden opgelopen tot de laatste vlucht van de dag, 5 uur 's middags. Toen ik zowat o.k. zei, vroeg ik voor de zekerheid nog maar even naar de prijs. $143,= zonder tax PER PERSOON dus. Dat komt op $ 350,= voor ons twee, 50 min vliegen. Dat werd me dus te gek. Ik had een folder van hun in mijn hand, waar een prijs van 109 dollar op stond. Nee, dat waren de prijzen van april. Ja, ook hier zullen ze die brandstofprijzen door moeten rekenen natuurlijk, maar dit vond ik absurd!! Zwaar teleurgesteld zijn we dan maar gaan rijden. Hier hadden we ons al maanden op verheugd en dan dit.

We zijn het park in gereden en werden wat de uitzichten betreft niet teleurgesteld. Wat een land, wat een natuurwonder. Zoals al eerder gezegd gister in Sedona, je blijft kijken, je kunt je ogen er niet van af houden en elke keer zie je weer wat anders. (ik bleek ook veel dubbele foto's gemaakt te hebben, want zo gauw de zon weer even weg is, of juist wat verder draait, lijkt het er weer anders uit te zien...) We genoten met volle teugen. Op de eerste parkeerplaats bood een vriendelijke man onze foto te maken, onder 1 voorwaarde. Waar had Henk die heerlijk uitziende schoenen vandaan, die leken hem zo lekker zitten. Sorry sir, a 12-hour flight to the Netherlands is the only way... Verder zijn we natuurlijk zoveel mogelijk gestopt, elke parkeerplek, maar zo gauw je die weer afrijdt zie je nog meer mooie vergezichten. Je kunt wel aan de gang blijven. Je moet eigenlijk niet vragen hoeveel foto's we gemaakt hebben(vandaag 166 trouwens), je kunt beter vragen wat we allemaal niet gefotografeerd of gefilmd hebben. Het was toch al 6 uur voor we het park uit reden. En goed half 9 toen we - na een pizzaatje - weer in het hotel terug waren. Dus weer een lange dag en vandaar dat dit verslagje er zo laat op staat.

Nu gaan we ontbijten en dan gaan we weer vertrekken uit Flagstaff en richting Kingman rijden, over het grootste aaneengesloten deel van de Route 66. We gaan dus niet om de Grand Canyon heen rijden, want de lodge waar we wilden overnachten, zit helemaal volgeboekt. En zonder overnachting is het mij veel te ver - voor je weer een kans op een motelletje krijgt - zeker 600 mile! Dus, we gaan dus de hele route 66 afrijden, met een tussenstop morgen in Las Vegas. Vandaag dus trouwens WEER geen truck-foto's gemaakt, dus weer een alternatiefje;

Stay safe and take care!!!





Donderdag 18 september

Hoi allemaal, Nogmaals een verslagje een dag te laat. De moeheid begint nu ook een rol te spelen en we zijn 's avonds al blij om gewoon op bed te liggen en Funniest HomeVideo's te kijken. en dan schiet m'n typewerk er weer in..... Het is hier nu donderdagochtend iets voor 10, bij jullie al weer avond iets voor 7 uur. Maar beter laat dan nooit, ons verslagje van woensdag 17 sept. hier dan;

's Morgens eerst de blog voor de dag ervoor getypt en foto's geplaatst (uhm...een patroon aan het worden wellicht??) terwijl Henk even aan de overkant wat boodschapjes aan het doen is. Rond een uur of 10 reden we weg bij het motel en zijn gelijk de I-40 op gereden, want hier is de Route 66 hele stukken verdwenen. Bij Williams zijn we eraf gegaan en dat is een leuk dorp!! We hebben er een beetje rond gewandeld en foto's gemaakt natuurlijk. Terwijl we de eerste foto maakten, liep er een man netjes om ons heen en ik zei vriendelijk thank you very much.... Zegt die kerel gelijk; " Don't talk to me, they consider my stupid" O.k. dan denk je toch in de 1e instantie dat het de dorpsgek is ofzo. Maar wat bleek; de enorme pleister over zijn gezicht kwam, omdat hij zichzelf met een "bull-whip" (zweep) over het gezicht had geslagen. Ja, echt slim is anders. Verder was het dorpje leuk, maar de mensen niet echt toeschietelijk ofzo. De uitzichten waren weer schitterend hier. Bos en heuvels. Hierna de highway weer op en voor een klein stukje R.66 er bij Ash Fork even af en een oprit later weer op. Weinig bijzonders verder, weer zo'n uitgeleefd dorpje, onverzorgd en van een dorp niet eens echt sprake.

Maar bij afslag 139 van de I-40 dan eindelijk weer Route 66, het langste aan één gesloten stuk van de hele route. Het landschap vonden we dus niet meer zo spectaculair bijzonder, maar ik ben bang dat we nu door Sedona en de Grand Canyon voor altijd verpest zijn wat dat betreft. Het eerste bekende dorpje is dan Seligman, maar dat was niet meer dan 4 winkels en 10 huizen, meer is het echt niet. Veel kleiner dan ik dacht in elk geval. Maar wat dat betreft zit ik er de hele reis al erg naast, wat betreft de grootte van plaatsen. De hele route verder zijn we gewoon doorgereden, alleen een paar keer gestopt om de Santa Fe wagonnen te tellen.

En ineens was hij daar. Het beroemdste pompstationnetje van de hele Route 66, die zo goed als iedereen wel kent, die met de rode '57 Corvette ervoor!!! Zomaar, in de "middle of nowhere" Vol in de remmen en terug. (het heet hier Hackberry) Ik denk dat we er wel drie kwartier aan het rondlopen en fotograferen geweest zijn. Zoals we ondertussen wel gewend zijn, is het er slecht onderhouden en alles lijkt ooit neergezet en nooit meer naar om gekeken. Maar het is zo leuk om in een icoon van de route gewoon rond te lopen en voor het echies te zien!!! Samen met ons stopte er trouwens ook een groep bikers uit Brussel. Toch stiekum wel een beetje jaloers op ze. Had het graag ook zo willen doen. Stoer hoor.

Nou, niet heel veel later reden we Kingman in en besloten er voor vandaag hier maar een eind aan te breien. We zitten nu in een Best Value Inn, en ik moet zeggen, errug fijn. Iets meer luxe kan ik best aan wennen. Toch net allemaal wat ruimer op de kamer, een koelkast, strijkplank met bout en ruime bedden. Qua bedden hebben we trouwens de hele reis al weinig te klagen. Al is de kamer nog zo klein en is er verder niks, de bedden zijn hier heerlijk. Allemaal box-spring natuurlijk en we slapen goed gelukkig. En dat was de dag wel zo'n beetje. Beetje tv gekeken en een hapje gegeten, lekker douchen en naar bed.

En nu gaan we aan de donderdag beginnen, terwijl jullie er al een eind aan breien. Gek toch he? We houden het vandaag ook rustig en we gaan richting Las Vegas!!!! Dat verslag hou je dus nog te goed. Een fijne avond verder, wees lief voor elkaar en tot de volgende ronde.




Donderdag 18 september.

19.10 UStime, vrijdagochtend 4.00 NL tijd.

Vandaag heb ik weer een beetje uitgeslapen, wel tot half 9 (pfff, da's geen uitslapen voor mijn normale doen hoor...). Ja, ik had nog een blogje te schrijven, dus dat gaat voor he! We hebben het lekker kalmpies aan gedaan vandaag, voor vandaag stonden er maar ong. 100 mile op het programma. Van Kingman tot Las Vegas. Om een uur of 11 reden we bij het motel weg en hebben toen eerst even het oudere centrumpje van Kingman bekeken. Wat Route 66 icoontjes, een oude diner en een gepensioneerde locomotief van de Santa Fe treinen. Om een uur of 12, ietsje later misschien, reden we Kingman uit. De route zelf was niet super spectaculair, alleen begonnen er weer mooie rotsen en bergen te verschijnen, hoe dichter we bij de Hooverdam kwamen. Daar hebben we alleen wat fotostops gemaakt, want die dam kon ons niet erg boeien, eerlijk gezegd. Het zal vast een geweldig staaltje van bouwkunst zijn hoor, maar da's niet aan ons besteed.

Om een uur of 2 's middags reden we Las Vegas in en hebben eerst een kamer gezocht. We besloten weer een Best Value Inn te nemen, al was deze niet zo luxe als die van vannacht. Maarja, je kunt niet alles hebben. We blijven hier twee nachten, omdat we ruim in onze tijd zitten. Na even tot rust te zijn gekomen en de spullen uit de auto geladen te hebben, besloten we even een stukje te gaan lopen, richting "De Strip". We zitten in een zijstraat ervan, tegenover het MGM Grand Casino. Het was echter zo ontiegelijk heet, dat ik het met 200 meter al voor gezien hield. We zijn terug gelopen en hebben de auto gepakt. We zijn de hele Strip af gereden en weer terug. Het is toch allemaal heel anders in het echt als dat je het op tv ziet hoor. Alles staat veel strakker op elkaar dan we dachten, het is een enorme bouwput, want er wordt overal nog van alles tussen gepropt ook en DRUK!!!!! Het barst hier van de grote limo's en toeristen. Da's alles wat er loopt, overduidelijk!!! Vanavond als het helemaal donker is gaan we nog even op pad, want al die lichtjes moet je ook zien natuurlijk. Ik hoop dat ik daar ook een beetje geslaagde foto's van kan maken, die zien jullie morgen dan.

Een kleine impressie van Vegas by night. We hebben het uit de auto gezien, te moe om nu te wandelen. Morgen slaap ik echt uit en doen we weinig, dus de goeie foto's maken we morgenavond. De sfeer is hier nu trouwens heel erg anders als overdag. Het zijn nog steeds ontiegelijk veel toeristen, maar al die lampjes maken het toch veel gezelliger.

Jullie allemaal een goede vrijdag, wij gaan eerst nog even slapen voor we aan de vrijdag beginnen. Keep them dice rollin' !!!



Vrijdag 19 september

half 7 's avonds UStime, zaterdagochtend half 4 NLtijd.

Hoi allemaal, even een kort berichtje. Echt kort, want we hebben nog niet veel meer gedaan dan een beetje rondrijden en winkelen. Vanmorgen uitgeslapen, en pas tegen een uur of half 12 reden we een keer weg. We wilden graag naar het Shelby-museum, ten noorden van Vegas. Een Shelby is dus een auto en zijn bouwer is dus ook de bouwer van de Cobra: die auto die we graag ooit nog eens willen bouwen. Groot was het niet, er stonden maar 15 auto's en er was een klein shopje bij. Maar we hebben wel eindelijk een modelletje van de Cobra kunnen scoren!!! En nog bij de fabrikant zelf ook nog! Daarna door een file weer naar het zuiden van Vegas, naar een grote outlet-store, (a la Batavia Stad denk ik ofzo). Vegas zelf is overdag eigenlijk niet erg aantrekkelijk, het is hier erg warm om zomaar wat rond te lopen. Dus nu zitten we in onze motelkamer even bij te komen en gaan we vanavond dan echt een gokje wagen... Ik wil heel graag naar het Venetian, een casino in oud Italiaanse stijl gebouwd en schijnbaar op de 9e verdieping een grachtengordel met echte gondels! Wil ik zien dus. 's Avonds heb je ook geen brandende zon die je extra energie kost... lekker flaneren dus.

Kijk morgen maar hier, dan heb ik waarschijnlijk Echte Las Vegas Foto's! Stay Cool and See'ya!!!







Zaterdag 20 september

8 uur 's avonds US time, 5 uur zondagochtend NL tijd.

We hebben het nachtleven in Las Vegas overleefd hoor! Om een uur of half 9 's avonds zijn we in de auto gestapt en hebben eerst even een stukje Strip by Night gefilmd. Vervolgens hebben we de auto -gratis- geparkeerd bij "The Palazzo", het casino naast "The Venetian". Via de roltrappen rol je letterlijk de gokhal in. Erg groot en indrukwekkend en duur. Al rondkijkend, liepen we zo door de gokzaal door en probeerden hier en daar over schouders mee te kijken hoe het werkte. De provinciaaltjes zijn uit hun dorpje gekropen hoor. We snapten er echt geen hol van (excuus) Heel interessant allemaal hoor, maar eerst toch maar gewoon doorgelopen. En dan loop je dus van het ene casino, door mooi versierde hallen met marmer op de vloeren en plafondschilderingen, zo het volgende casino in. In dit geval dus the Venetian. Echt mooi Italiaanse sfeer, met gracht en gondels voor het hotel. We hebben een end gewandeld langs de weg - tussen alle andere toeristen - richting het Bellagio, dat casino waar ze die fonteinshow voor het hotel hebben. (film; Oceans Eleven, eind scene)

Via roltrappen en bruggetjes steek je de wegen over, zo druk is het verkeer hier. Autorijden is hier echt een geduldkwestie met al dat volk over de wegen heen enzo. Op de terugweg hebben we dan toch letterlijk een gokje gewaagd in The Venetian. Eerst gepind (komen dus alleen 100-tjes uit...) en toen maar es achter zo'n één-armige-bandiet gekropen. Ik ben alleen bang dat ik jullie heel erg teleur ga stellen, als ik vertel dat we dus helemaal niks, noppes, nada, njet, gewonnen hebben. We zijn er niet goed in en het is niet geheel aan ons besteed. Ik weet wel dat ik nooit verslaafd aan gokken zal raken. Baal veel te veel van mijn verlies. Dus.....

De volgende ochtend viel het niet mee om uit bed te komen, veel te laat er in natuurlijk. We hebben vandaag veel binnenweg - dus Route 66 - kunnen rijden. We zijn Las Vegas aan de zuidkant uit gereden en toen weer terug gereden waar we ongeveer waren gebleven, om een paar mile na dan. Hier was het al snel duidelijk dat we nu dus echt in de woestijn zaten. Het is kaal, dor, HEET en nauwelijks verkeer. Het voelt gewoon Leeg met een grote L. Wel zijn we verschillende Santa Fe treinen tegen gekomen. De dorpjes waar we door zijn gekomen waren totaal uitgestorven. Het boek wat ik voor de route gebruik, had het op een gegeven moment over Bagdad, een spookstadje, en we konden het niet vinden. Later bleek dus dat het al in 1993 met de grond gelijk is gemaakt, omdat er sinds 1972 niemand meer woonde. Wat we wél tegen kwamen; drie bomen in de "middle of nowhere", de 1e met bh's erin, de 2e met mannenshorts en de 3e vol met allerlei schoenen.... Heel typisch!!! (en wat is het verhaal daar achter, denk ik dan gelijk) Bij Ludlow moesten we een paar bochten maken om de route te volgen. Volgens het voorgenoemde boek is Ludlow een mooie kleine halteplaats. 1 Pomp, 1 motel met 5 huisjes en 1 café = Ludlow. Ik krijg het idee dat het boekje wat ouder is dan ik dacht. Na drie foto's zijn we maar doorgereden. We hebben de Route 66 tot Victorville kunnen volgen. Toen zijn we de I-15 opgereden, op zoek naar een motel, want de puf was echt op na goed 330 mile binnenwegen rijden. Veel meer dan we dachten. We zijn in Los Angeles, de wijk Pasadena in een Best Value Inn beland. Morgen gaan we sightseeing door Los Angeles. Eerst het officiële eindpunt opzoeken van de Route 66, op Santa Monica Boulevard. Raar om er nu al een eind aan te breien, terwijl we nog bijna in een week in Amerika zullen zijn.

Welterusten, of goedemorgen, een goede zondag en tot het volgende verhaal maar weer!




Zondag 21 september

's avond half 10 UStime, maandagochtend half 7 NL tijd,

Weer uitgeslapen vanmorgen, de vermoeidheid begint er nu in te sluipen. We reden pas om 11 uur weg bij het motel. We zijn een paar mile terug gereden op de highway, om aan het begin van Los Angeles de route 66 weer op te pakken. De route zag er hier al gelijk heel anders uit als we tot nu toe gezien hadden. Mooi onderhouden 4 baans weg met een groene middenberm en mooie huizen en wijkjes aan weers zijden. We konden de route ook goed volgen, de bordjes van de Route 66 staan hier weer geregeld langs de weg, zodat je weet dat je goed zit. Toen we de laatste mijlen over de Santa Monica Boulevard reden, verwachtte we dan ook aan het eind een bord te zien van "End Route 66" of iets dergelijks. We hebben tenslotte in Chicago ook een "Begin Route 66" bord gevonden. Maar helaas, het Einde-bord is er dus niet. De weg eindigt op de kustweg, Ocean Drive. Officieel zou de Santa Monica Pier het einde dan zijn, dus hebben we de auto daar geparkeerd en zijn we de pier opgegaan. Ook weer de nodig foto's gemaakt natuurlijk!! (zit ondertussen al over de 1500 foto's....en we zijn hier nog een week!!!) Wat ons hier erg opvalt zijn de vele zwervers hier. Die hebben we de hele weg wel gezien, maar nog niet zo veel per strekkende meter zeg maar.

Dus, om twee uur vanmiddag kwam er dan officieel een einde aan onze rit over de Route 66. Twee weken precies na het begin in Chicago. Deze laatste week gaan we de Highway 1 rijden, de kustweg van Los Angeles naar San Francisco. Maar eerst natuurlijk nog Los Angeles zelf wat bekijken, dus vanaf de pier besloten we terug te rijden, want op de heenweg waren we al langs Beverly Hills gekomen en hadden in de verte het Hollywood - teken al gezien. Dat laatste viel dus nog niet mee om weer terug te vinden. Elke keer dat we hem zagen, probeerden we er via een zijweg dichterbij te komen, maar elke keer kwamen weer ergens anders uit dan we wilden. Na tig keer heen en weer terug besloten we dan maar genoegen te nemen met een foto iets verder weg.

Beverly Hills was makkelijker en erg mooi. Het is ook echt precies zoals je altijd in films ziet. Brede wegen, allemaal palmbomen. We hebben nog mooie foto's van boven op een bult. Daar hebben we dus ook nog even rond gereden, maar ondertussen was het al aardig laat aan het worden (na 5 uur al schat ik), dus we moesten wel weer even doorgaan, om ook nog een motel te vinden. Toch Moesten we nog even over de Rodeo Drive rijden, da's zo'n beetje de duurste winkelstraat van Amerika. Zoals Beverly Hills alles was zoals je op tv ziet, zo is Rodeo Drive dat dus NIET. Een kort, smal weggetje met alle designerwinkels hutje-mutje op elkaar gepropt. En jammer genoeg het meeste ook al dicht, dus van mooie rijke dames en schitterende auto's was ook al geen sprake... Vanaf hier zijn we dan maar gewoon door gereden, weer langs de Santa Monica Blv. terug langs de pier en de Highway 1 op, op weg naar San Francisco!!! Het begon al donker te worden helaas, dus het allereerste stukje van deze kustweg hebben we in schemer gezien, maar dat halen we wel weer in. Wel een mooie zonsondergang gezien. We zitten nu in een Motel 6 in Ventura. We waren hier laat, 8 uur ofzo en gaan zo lekker slapen. Jullie allemaal een goeie werk week (oeh, sadistisch he?!).

We had our kicks at Route 66 and gonna have fun on Highway One!!!!




Maandag 22 september

19.00 ustime, dinsdagochtend 4 uur nl tijd

VERHUISBERICHT;

Per 22 september wonen we in Los Olivos. 2363 Grand Ave. Sparen jullie vast voor een ticket voor de housewarmingparty!??!

Geintje, schrokken jullie al??? Ik zal je zo de foto's laten zien, eerst even het begin van vandaag vertellen en hoe we hier bij kwamen.

Om tien uur reden we weg uit Ventura en zijn gelijk de 101 opgedraaid voor het motel langs, omdat we eigenlijk niet meer goed wisten waar we nu precies zaten. Voor Santa Barbara zijn we de snelweg afgegaan om weer fijn binnendoor te rijden. Leuk plaatsje waar we echt kriskras doorheen gereden zijn. Ik heb er geen foto's van kunnen maken, maar we zagen daar een meneer lopen met een hond, die op zijn rug een poes had, die op zijn beurt weer een ratje op zijn rug had. Gek gezicht joh!! Vanaf Santa Barbera zijn we helemaal binnendoor gereden over de 154, een weg door de bergen. We hebben genoeg snelweg gereden de afgelopen weken. Toen we de eerste berg over kwamen, begon het lekkere weer ook weer. Zon en warmte, heerlijk. Het eerste dorpje waar we toen langs kwamen was dus Los Olivos. De weg liep er langsheen, maar Henk zag in een flits van opzij een leuk straatje dacht hij, dus omgekeerd en even terug om te gaan kijken. Nou, dat was dus voor het eerst dat ik mezelf hier wel zag wonen. Een huis welke te koop stond, zijn we helemaal omheen gelopen. Veranda, leuk torentje naast het huis verbonden met een bruggetje, waar ik zo mijn naaikamertje al zag…. Een straat, zó ontzettend leuk. Allemaal wijn-proeverijen, gallerietjes, van die kleine dorpswinkeltjes. Ik zag er zo mijn eigenste quiltwinkeltje al tussen staan…. We hebben zo'n beetje het hele dorp op de foto staan en ik zag er allerlei mogelijke toekomstbeelden voorbij schieten. Een groot huis/kantoor wat te koop stond zou zo een Bed & Breakfast kunnen worden. Francis en ik zouden dat dan samen kunnen runnen bijvoorbeeld. Ranches met mooie witte hekken hier genoeg voor haar!!! Tuurlijk doen we dat niet, maar ik kwam hier weer helemaal tot mezelf, vooral na Los Angeles was dit een verademing.

Het volgende dorpje, Los Alamos, was misschien niet zo idyllisch als de vorige, maar ook met erg mooie plekjes. Er stond bijvoorbeeld in een straatje een hele grote boom gewoon in het midden! En ook veel mooie huizen hier. Een beetje van die "Adams Family"-achtige huizen, maar dan nog mooi zeg maar…. In dit tempo mogen we blij zijn als we zaterdag op tijd bij het vliegveld zijn. Zulke leuke dorpjes en zo'n mooie omgeving.

In Santa Maria, wel weer 19 mile verder, hebben we getankt en boodschapjes gedaan. Na een heel klein stukje snelweg zijn we er bij Arroyo Grande er wéér afgegaan. Even kijken of dit ook zo'n leuk dorpje is…. En ja hoor, weer auto geparkeerd en rond gelopen. En we zagen er waarachtig ook nog eens een quiltwinkel!!!! Jammer genoeg was het niet veel bijzonders, lagen er geen bijzondere stoffen en het stonk er ook nog eens geweldig. Maar wat ik wel meenam was een krantje, waar alle quiltwinkels uit de buurt in staan… Oh, wat gevaarlijk!! Prompt het volgende dorpje, Pismo Beach, even op zoek naar dat plaatselijke quiltwinkeltje. Helaas, gesloten. Maar er zitten er nog meer op onze route, dus wellicht kom ik nog iets moois tegen….

Ondertussen was het al 4 uur geweest, dus besloten we de volgende grote plaats, San Luis Obispo, een motel te zoeken. Wel wat vroeg misschien, maar gister was het nogal laat geworden en moet nodig wat slaap inhalen. En over 31 mile begint er een vrij 'dorp-loos' stuk van de Highway 1, waar ik geen zin heb om weer in het donker te moeten zoeken naar een motel, die er waarschijnlijk toch niet zijn…. We vertrekken morgen gewoon weer goed vroeg, want qua afstand had ik verwacht dat we vandaag meer kilometers zouden maken.

We zitten nu in de Vagabond Inn, direkt naast de Madonna Inn, een heel bekend hotel, waar elke kamer een eigen thema heeft. Ik heb nog geïnformeerd, maar de goedkoopste kamer was al $175 en da's toch echt buiten ons budget.

Nou, tot morgen maar weer en keep it cool ya'll!!!










Dinsdag 23 september

Woendagochtend 11 uur US time, woensdagavond 8 uur NL tijd.

Gisteravond waren we erg laat in het motel, dus vandaar dat ik dit weer de ochtend erna typ. Ik heb nog een uur voor we uit moeten checken, dus zou net moeten lukken....

Nou, we hadden maandagavond ook een beetje pech. Dachten we lekker vroeg stil te staan, om een lange avond en vooral lange nacht te maken, hebben we voor het eerst op deze reis een rotbed!! Ik heb helemaal geen oog dicht gedaan, Henk was na 2 uur ook wakker van de pijn in zijn rug.... We zijn dus vroeg opgestaan, ontbeten en waren om kwart voor 9 uur al aan het rijden. Voor we echter de goede weg hadden, viel nog niet mee. Het was ons al opgevallen dat hier in California de bewegwijzering niet zo goed is als in de rest van het land. Tuurlijk vinden wij het altijd wel, maar hier kost het wat meer padvinderstalent... Bij Los Osos (lekkere naam om te zeggen...) ging het weer even moeilijk, maar toen de de Hw. 1 daar eenmaal hadden, konden we hem helemaal blijven volgen tot San Francisco in principe. Cambria is ook een leuk plaatsje, waar we even rond gelopen hebben. Ook weer een quiltwinkel gevonden, maar hij was nog dicht. Ze gaan hier pas om 11 uur open, de meeste winkels trouwens.

Na Cambria werd de weg ook heel kronkelig. Iets waar ik dus absoluut niet van hou en lichtelijk misselijk en zwaar gespannen van word. Onderweg veel schade van de grote bosbranden hier gezien. Hele bergen die compleet kaal zijn, heel sneu gezicht. Maar ook veel mooie vergezichten over zee enzo hoor!!

Rond 14.00 uur waren we bij Carmel, een pittoresk dorpje, waar ooit Clint Eastwood burgemeester was. Het schijnt hier verboden te zijn om op schoenen te lopen die geluid maken, klikklakken zeg maar. Je mag hier helemaal geen herrie maken. De winkeltjes mogen alleen maar zachte muziek spelen, die niet op straat te horen is.... Echt een dorp naar mijn smaak. Het voelde er ook erg knus en gezellig aan, afgezien van de horden toeristen natuurlijk. We zijn er stapvoets doorheen gereden, omdat er niet eens meer parkeerplek was, zo druk. Direct ná Carmel heb je dan de "17-mile-drive" een zogenaamd toeristisch weggetje door bossen en langs de kust, maar wij vonden het eigenlijk meer een binnenweggetje door een elite buurt. Je komt langs giga-huizen, die je net niet kan zien, door hoge heggen en hekken. En elke bocht heeft zijn eigen golfbaan, waar duidelijk veel te veel veel-te-rijken hun tijd doorbrengen. Hier en daar heb je dan inderdaad ook nog mooie uitzichten, maar ik persoonlijk vond het de $ 9,25 die we moesten betalen niet waard.

Toen we dit 'parkje' uitreden, zijn we gelijk de Hw.1 opgedraaid, maar het verkeer begon hier al knap druk te worden. Wij dachten eraan om maar weer een motel te zoeken voor een lange avond. Maar na tevergeefs door meerdere dorpjes gereden te hebben, dacht ik dat het verstandiger was om wat meer stedelijk gebied op te zoeken. Daar hadden we vast meer kans een motel te vinden als ik de kleine dorpjes, toch? Jammer genoeg had ik het nu eens helemaal mis. Na een stuk verschrikkelijke snelweg (veel bochten, niet normaal meer) zaten we al snel in de buitenwijken van San Jose. Grote woonwijken, op zich heel netjes, maar geen motel in zicht natuurlijk. Om een hééél lang verhaal kort te maken; we hebben veel te lang maar wat rond gereden, gekeerd, ander stuk gereden enzovoort. Uiteindelijk zijn we maar naar het vliegveld gereden, want dáár zijn altijd motels!! Laat er vandaag ook nog eens een groot congres aan de gang zijn hier.... Alle motels vol. De laatste kamer in the Best Western Al Rancho Inn San Francisco hebben wij nu dus.... ver boven ons budget, maar wel lekker luxe. Kan ik ook best aan wennen hoor. Maar toch morgen maar even wat goedkopers vinden in San Francisco zelf....

Ajuu en tot het volgende verhaal maar!!! Henk en Bianca.




Woensdag 24 september

7 uur UStime, Donderdagochtend 4 uur NLtijd.

We hebben het maximale uit onze luxe verblijf gehaald wat maar kon. We hebben echt goed uitgeslapen (was ook wel nodig na de nacht ervoor) en we hebben 5 minuten voor de eindtijd pas uitgecheckt. Ozo! We reden pas om iets voor 12 (!!!) weg bij het motel. We besloten om als eerste een motel te vinden voor onze laatste 3 nachten, zodat die stress alvast weg is en we ons volledig op de stad en omgeving kunnen storten. Gelukkig wist ik welke straat ik moest hebben voor de budget-motels; Lombard Street. Het motel wat me was aangeraden om een amerika-site, bestond dus niet meer.... begon al lekker. Maakt niet uit, er staan hier zat motels! Bij de eerste waar ik informeerde was de prijs $ 169,= !! Laat maar, door naar de volgende. $ 175,=!! De derde $ 196,=!!! Errug! De kamers zijn hier dus schreeuwend duur (hoe oud was die site eigenlijk, daar noemde ze prijzen van rond de 50 dollar!!??) en dat ben ik niet van plan te betalen. Wat nu?? Ik heb de laptop aangezet (hoera voor de laptop) en we hebben wat rondgereden tot ik verbinding had. Mijn idee; de Golden Gate Bridge over en in een dorpje boven San Francisco, San Rafael, ongeveer 12 mile, daar een motelletje zoeken. Via internet zag ik dat daar een Motel 6 zit, met prijzen die meer in ons budget vallen. En dat hebben we dus gedaan. Ook gelijk voor 3 nachten geboekt. Nu gaan we gewoon San Francisco vanuit hier bezoeken. Misschien zelfs wel weer zo'n toeristen bustour doen, om maar niks te missen. En daarna met de auto zelf de wijken bekijken die we extra leuk vonden. We hebben hier nog 2 volle dagen voor, dus dat moet toch genoeg zijn?

We hebben daarnet in San Rafael op een terrasje een echt handgemaakte pizza gegeten, heerlijk. En gewoon zitten zitten. Daarna nog even naar de jachthaven gereden en lekker gewandeld in een heerlijk zonnetje en uitzicht op de San Francisco Bay en de Richmond-Bridge. We kwamen ook nog langs een winkel voor radiografische modelbouw. In de remmen en kijken natuurlijk. Het is hier veel goedkoper dan bij ons thuis. En we kwamen met de verkoper aan de klets over onze reis natuurlijk en hoe we het beleefde allemaal. Een heel uitgebreid gesprek gehad ook. Ook over de mindere kanten van Amerika enzo. We zeiden nog dat we misschien zo'n doos nog wel in de koffer konden krijgen, maar hij vertelde ons dat er sinds twee weken een nieuwe wet is, dat je geen radiografisch spul meer mee in het vliegtuig mag nemen. (alsof je een echt vliegtuig met afstandbediening kan manipuleren ofzo?) Dus we konden het zowiezo niet meenemen. Rare lui die amerikanen hoor. Soms denk ik wel eens dat ze een beetje aan het doordraaien zijn. En nu is het pas 7 uur 's avonds en heb ik foto's al uitgezocht, dit stukje zowat klaar en kan ik es echt op de relax-stand en tv kijken. Dus.... lees het verslag morgen maar over San Francisco zelf en weltrusten, goeiemorgen of wat dan ook van toepassing is.




Donderdag 25 september

Beetje laat weer, 't is al vrijdagochtend half 10 UStijd, vrijdagavond half 7 NL tijd. Sorry.

Ik plaats eerst even het verhaaltje, de foto's laden moeilijk, dat doe ik daarna nog, goed?

We reden rond half 11 bij het motel weg voor onze dag in San Francisco. Eerst even rustig aan gedaan met opstaan, douchen en ontbijten. Het kleine stukje Hw.101 naar de Golden Gate is ook mooi om te rijden, je kijkt uit op kleine dorpjes aan de kust van de Bay, lijkt zo in de zon net zuid Frankrijk ofzo... Over de brug heen gereden, die er vandaag redelijk mist-vrij bijligt, wat nogal uniek schijnt te zijn. De dagen dat hij helemaal te zien is zijn dungezaaid. Over de brug even bij het VistaPoint gestopt (uitkijkpunt) om nog wat mooie foto's te maken. Ook hebben we hier nog even in het shopje gekeken en een souveniertje mee genomen. Toen zijn we gaan rijden; we wilden als eerste de Scenic Route 49 gaan rijden. Die gaat langs alle mooie plekjes van de stad en dat scheelt mij een hoop gezoek op de kaart. Goed idee en het begin ging ook prima. Maar na het Golden Gate Park waren er ineens geen borden meer. Eerst links om, zowat een km de weg gevolgd, maar geen bord. Dus weer terug naar het park en daar de andere kant om. Hetzelfde verhaal... Goed, dus staan we vanaf hier weer op onszelf. Ook goed. Ik heb ons redelijk dwars door de stad genavigeerd, over Nobb Hill, langs Chinatown en Little Italy en toen richting Fishermans Warf. Daar hebben we de auto in een parkeergarage achter gelaten (voor $2,25 per 20 min.!!!) om hier rond te gaan lopen. De eerste winkel toen we uit de lift van de parkeergarage kwamen; een chocolade winkel van Ghirardelli, dé chocolade fabrikant van Amerika, het elite merk onder de chocola. Volgens Francis is de amerikaanse chocola niet om te eten, dus dat wil ik even uittesten natuurlijk. Nou, sorry Francis, maar dan heb je deze niet geproefd. We kregen gelijk bij de deur al een gratis stukje chocola in ons murf gedouwd.... Melkchocola met pindakaas.... HMMmmmm lekker joh!!!!! Daar heb ik dus een reep van gekocht, Henk twee soorten melkchocola... En toen maar rap weg, want ik zag steeds meer smaakjes die me wel het proberen waard leken.... Nou, toen de Warf zelf maar op. Tuurlijk ruikt het hier overweldigend naar vis.... jakkes.

En natuurlijk is, zoals overal, de attractie maximaal uitgemolken, met de trammetjes, bussen, souvenierwinkeltjes en vreetschuren. Buiten het feit dat dit aan het water ligt, had het elke stad kunnen zijn die we gezien hebben. Op het punt dat we zoiets hadden van; ik heb het wel gezien, laten we maar terug lopen, zag ik ineens het amfibievoertuig van DE DUCKTOUR! Da's een toeristische route door de stad met een amfibievoertuig, die ik al op internet had gevonden en me erg leuk leek om te doen. Ja, en nu. Het was al half 4, begint fris te worden... zullen we of niet??? Jaaa, we zullen!!! Om 4 uur stapten we in, met Kapitein Cuddy. Allemaal (we waren maar met ons 6-en in de Duck) kregen we een eendensnavel-fluitje en daar moesten we ook mee kwaken, op de maat van de muziek enzo... Ook veel zwaaien naar de andere toeristen werd aangemoedigd, let maar op hoe ze terugzwaaien!!! (is ook echt zo, je bent een toeristische attractie voor andere toeristen!) Verder was het een "normale toer", de kapitein rijdt door de stad, verteld er van alles bij en je rijdt door de meeste bezienswaardigheden van de stad. Alleen het tweede deel is anders; na het stadion van het S.F. baseball team (ben de naam effe kwijt) (Giants??) reden we zo het water in!!!! Cool man!!!! En prompt werd het een heel relaxed tochtje over het water. Richting de Bay Bridge, mooie foto's van gemaakt. En, omdat we met zo weinig waren deed de kapitein wat hij anders nooit zou doen. (zei hij..) Wij mochten ook even achter het stuur zitten! Tuurlijk wilden Henk en ik dat erg graag... (foto-bewijs aanwezig!!!) De kapitein is ook een leuke verteller, t is zijn vak natuurlijk, maar toch een leuk man. Eénmaal uit het water, weer richting de pier. We zijn in zijn geheel toch anderhalf uur weg geweest. Veel gezien. Ook goeie tips van waar we absoluut heen moeten enzo. Toen we weer terug waren, was ik redelijk verkleumd natuurlijk, dus zijn we maar naar de parkeergarage gelopen om naar het motel terug te gaan. En dan die steile wegen op, valt nog heel niet mee. Ik snap niet hoe de mensen hier lopend de stad in willen.... Tuurlijk reden we gelijk de file in, het was 6 uur ondertussen. En we moesten ook nodig nog wat eten, dat hadden we de hele dag nog niet gedaan. Dus in San Rafael hebben we eerst nog even boodschapjes gedaan. Henk een lekker stukje brie met toastjes en ik spaghetti voor in de magnetron en broodjes voor morgenochtend. Dus toen we in het motel kwamen, was het al 8 uur zowat.... Vandaar dat ik - na het eten - niet echt meer de puf had om nog te typen.

Vandaag gaan we het rustig aan proberen te doen, het is onze laatste dag hier.... We hebben nu een kaartje van de Scenic Route 49, dus die gaan we nog wel even afmaken. We willen heel graag nog die kronkelweg door de stad rijden (waren we gister dus heeeeel dicht bij geweest) en ik wil graag die mooie victoriaanse gekleurde huizen zien en op de foto krijgen. En verder zien we wel.

Lees het vervolg dan maar, van onze laatste dag in San Francisco. Zaterdag om 3 uur 's middags, lokale tijd, gaan we vliegen. Ik weet niet of ik voor die tijd nog in de gelegenheid ben om hier wat te schrijven. Zondagmiddag 12 uur landen we op Schiphol, ook lokale tijd dus!!! Dus.




Vrijdag 26 september

19.00 uur U.S time, zaterdagochtend 4.00 Nl tijd.

Nou, dit is dan echt mijn laatste dag-verslagje wat ik schrijf vanuit Amerika. De laatste foto's zijn op Snapfish gezet, de koffers staan al helemaal gepakt en klaar, ik ben zelfs al gedoucht. Alleen Henk is nog niet zo ver; hij is nog naar een dorpje iets verder op, waar een modelauto-winkel zit, nog even kijken of hij zijn laatste dollars op kan maken. Er was nog aardig wat ruimte in de koffers over, vandaar....

Vanmorgen erg uitgeslapen het blogje van gister geschreven en ook erg kalmpjes aan gedaan. We wilden toch nog even San Francisco in, voor een paar dingen die we toch echt nog in het echies wilde zien. We reden pas om half 12 weg (echt hééél kalm aan gedaan dus) met het idee om de Scenic Route 49 weer op te zoeken en af te rijden. Nu heb ik een kaart, dus kon het niet mis gaan. Toen we echter S.F. in reden, besloten we eerst 'even' dat kronkelweggetje op te zoeken. Daar waren we gister dus vlakbij geweest, zagen we later pas. Eerst boven aan gefilmd en foto's gemaakt natuurlijk. Kwamen we nog weer aan de klets met twee Nederlandse vrouwen, 1 woont in San Francisco, de ander in Texas. We vertelden ze van onze Duck-tour en dat vonden ze zo leuk klinken dat ze dat volgende week met de kinderen gaan doen! Toch leuk dat wij een 'local' nog tips kunnen geven. Zij vertelden ons, dat we ontzettend boffen met het lekkere weer, want normaal is het rond deze tijd echt al erg koud en nat. En dat we de Golden Gate in volle glorie hebben gezien was helemaal een wondertje. Die ligt tussen maart en december eigenlijk altijd in de mist - gedeeltelijk of helemaal. Een gelukje dus. Nou, vervolgens dus dan naar beneden, de weg met de meeste bochten in S.F. gereden. Daarna weer de kaart erbij, om die 49 op te zoeken. Nou, die vlieger ging dus mooi niet op, want waar ik dacht hem gewoon in de andere richting als gister te kunnen rijden, kon dus niet. Ook hier is veel eenrichtingsverkeer en we konden gewoon niet afslaan waar het moest. Dus ben ik zelf maar weer aan het navigeren gegaan en zijn we zo naar de Coit Tower gereden. Een uitkijktoren aan de rand van de stad met 360 graden uitzicht. Henk is alleen naar boven gegaan, wat ook wel goed bleek, want je moest toch nog een paar stevige trappen op bovenin. Geen puf meer voor. Henk heeft hier heel wat mooie stadsfoto's gemaakt.

Ik heb op een muurtje in de schaduw lekker zitten schrijven en heb 5 britste stelletjes op de foto gezet. Dat hebben we de hele reis al hoor, zo gauw iemand een foto van zijn of haar partner neemt, is er altijd wel iemand die vraagt of ze een foto van jullie samen kan maken. En ik doe dat dus ook vanzelf. Na de toren zijn we weer dwars door de stad gereden om bij "the Painted Ladies" te komen. Dat zijn die gekleurde victoriaanse huizen, die je misschien wel kent van de tv-serie "Full House" waar ze in het beginfilmpje te zien zijn. Elke film of documentaire die zich in San Francisco afspeelt laat ze wel zien denk ik. Heel bekend. We hebben rond het parkje gelopen wat daarvoor ligt, wat nog heel niet meeviel, want het loopt hier hartstikke schuin op - of af, heel vermoeiend. Ik snap niet dat de mensen hier überhaupt nog lopend ergens heen gaan.

Hierna zijn we weer door de stad richting Lombard Street gereden, de weg naar de Golden Gate. Al rijdend er toch wel achter komen dat we al een hoop van de stad herkennen en hebben gezien. Komen we trouwens bij de kust; Brug Weg! Kijk, dat was dus ons gelukje; zo snel kan dat ding dus helemaal in de mist verdwijnen. Een paar uur daarvoor was het nog helemaal helder, Henk heeft m nog gefotografeerd op de Coit Tower!! Terug in San Rafael eerst weer even langs Pinky gereden en lekker op het terrasje een echte pizza gegeten. Ook onze eerste echte cheerleader gezien, in uniformpje en alles!!! Het einde van de vakantie is dan toch daar gekomen.... Al kan ik niet zeggen dat het snel of langzaam is gegaan. We zijn elke dag druk geweest, dingen gezien en gedaan, onderweg geweest. De dagen waren daardoor lang en gevuld, maar door de afwisseling van omgevingen blijvend boeiend en nooit saai.

En nu, nog even tv kijken tot we gaan slapen. Morgen om een uur of 9, half 10 vertrekken we hier uit het motel. De auto eerst inleveren - heeft zich goed gehouden, alle 3955 mijlen = 6328 kilometers! - en dan moeten om 12 uur inchecken. We vliegen om 15.10 uur plaatselijke tijd en moeten dan 10 uur en 20 minuten vliegen om dan om half 11 zondagochtend NL tijd aan te komen in Amsterdam! Ik moet zeggen, ik zal blij zijn als dát gedeelte achter de rug is....

Dus, lieve allemaal, heel erg bedankt voor het volgen van ons blogje en voor alle leuke reacties! Fijn dat het ook daadwerkelijk gelezen is door jullie allemaal. En ook ben ik toch wel een beetje trots dat ik het ook elke dag heb bijgehouden. Was niet altijd makkelijk, maar ik ben er wel blij mee, want zo heb ik ook een leuk dagboek van deze reis. Zo gauw ik thuis ben en de puf kan vinden, laat ik jullie weten hoe het is om weer thuis te zijn. Tot snel dan!
















De thuiskomst!!!!!

Zaterdagochtend in SanRafael ging om 7 uur de wekker en om half 8 rolde ik dan eindelijk het bed uit. Het opstaan word de laatste dagen steeds moeilijk, de puf is nu toch wel op. Douchen, aankleden, opmaken en alle laatste dingetjes nog in de koffer zien te krijgen. Hier en daar toch nog wat over gepakt, in de hoop het gewicht van de koffers maar goed te hebben. Stipt 9 uur leverde ik de kamersleutel in en reden we weg richting het vliegveld. Nog een laatste blik op de Golden Gate Bridge en de stad in een bleek ochtendzonnetje. Wel dwars door de stad, om er nog maar zo lang mogelijk van te kunnen genieten. Eénmaal op de snelweg zagen we al snel de afrit voor "Rental Car Returns". Echt, staat allemaal goed aangegeven. Je rijdt daar zo een parkeergarage in, er komt een man met een barcodelezer die de auto scant, de km-stand noteert (we hebben dus in totaal 3990 mile = 6384 km gereden) en via een printje krijg je de bevestiging dat hij weer van hun is en alles betaald is. Klaar, da's alles.... Met een "Air-train" ga je dan langs de Gate's en stap je uit bij welke je wezen moet. Mooi systeem. We waren bij de incheckbalie om half 11, maar de balie opende pas om 11 uur en we hoefden officieel pas om 12 uur in te checken. Na het inchecken is het dan een kwestie van je tijd vol maken tot ze gaan laden he?! Dus een beetje Mahjongen op de laptop, mensen kijken en nog even een hapje gegeten in het restaurant. Om kwart over 3 zaten we dan toch in het vliegtuig en kon de terugreis beginnen. Net als de heenweg was al snel het enthousiasme verdwenen en wil je alleen nog maar weg hier. Pffff, wat vermoeiend!!! Je weet op een gegeven moment niet meer hoe je zitten moet en die slungel naast me lag zo te slapen, dat ik het hart niet had om hem wakker te maken, alleen om even de benen te strekken. We hadden de wind mee, dus we kwamen eerder aan dan gepland. Alleen moesten we zo ontiegelijk lang op de koffers wachten, dat die tijdswinst al snel weer aan snot was.... Toen tickets voor de trein gekocht en het spoor opgezocht. We konden al snel instappen en om iets voor half 1 reden we uit Schiphol weg. Overstappen in Amersfoort en om iets over 2 waren we dan weer in Apeldoorn, waar Chris al op ons stond te wachten om ons naar huis te rijden.

Thuis zaten mijn ouders, mijn zusje Everdiena en natuurlijk Gerrit ons al op te wachten met koffie en gebak. Heerlijk. We zijn weer thuis!!! Natuurlijk zo veel mogelijk proberen te vertellen, souveniertjes uitgedeeld en gewoon weer lekker samen zijn. Toen ze weggingen, heeft Henk alleen even de grote koffers naar boven gebracht, maar de rest heb ik laten liggen. Vandaag doe ik niks meer. We waren ondertussen al wel 26 uur op of zoiets hoor!!!! Heerlijk gedoucht (oh, wat is dat toch lekker) en in een joggingbroek en warme trui op de bank gekropen. 's Avonds kwamen Barry en Brenda nog even langs, want Barry moet natuurlijk de hele week weer rijden. Was weer erg gezellig, zoals altijd, maar om 10 heb ik gezegd, lieverd, ik ga naar bed. Ik kan niet meer. Nouja, Barry had er ook al in moeten liggen, dus was dat ook voor zijn bestwil (ja hoor, echt!) We hebben ze uitgezwaaid, de lichten uit gedaan en lekker in bed gekropen. Na 30 uur wakker zijn, mochten we dan eindelijk slapen!!!

Dinsdag 30 september

We hebben al weer twee nachten in ons eigen bed geslapen, de katten doen net of we nooit zijn weggeweest (gelukkig), bijna alle was is alweer aan kant en ik ben zó blij om weer thuis te zijn!!! Toch nog wel een lichtelijke jetlag denk ik, want gister had ik het gevoel door een dikke mist te lopen en 's middags moest ik echt even een tukkie doen, m'n knieën knikten, ik kon mijn ogen niet meer openhouden. Henk lag toen ook al op de bank een flinke tuk te doen. 's Avonds konden we toen tot een redelijk normale tijd op blijven en vanmorgen waren we al weer vroeg op. Maar ik denk wel dat ik die middagdut er vanmiddag ook weer even tussen stop. Vanavond heb ik mijn eerste quilt-les van dit seizoen weer, dus moet ik er wel even bijblijven natuurlijk.

Onze reis zit er al weer op dus. Onvoorstelbaar dat iets waar je zo lang naar toe leeft, zo snel alweer voorbij kan zijn. Over een paar weken is het alweer een jaar geleden dat ik de tickets boekte en met de voorbereidingen begon. En nu is het over. We hebben wel 100% genoten, een heerlijke tijd en oprecht lol gehad samen!! We denken over veel dingen ook hetzelfde en hebben ook werkelijk het idee dat we nog niet de helft hebben gezien!!! We hebben meer foto's Niet gemaakt dan wel..... (alhoewel ik ze nog niet allemaal besteld heb, kom ik rond de 2100 foto's en nog eens 4 rolletjes met papa's oude spiegelreflex en nog 3 filmbandjes vol van 90 min. elk!!!) Deze trip zullen we niet snel vergeten en nog vaak terug kunnen beleven. Zo gauw ik het foto/plakboek af heb, zijn jullie natuurlijk allemaal van harte uitgenodigd deze te komen bewonderen. Dat het nog wel even duurt dat ik hem/ze af heb, kun je je wel voorstellen he?

Allemaal hartelijk bedankt voor het volgen van dit blog en onze reis door Amerika. Ik hoop dat een beetje over heb kunnen brengen hoe wij het beleefden en dat de foto's een kleine impressie konden geven hoe het er nu echt uitziet. Bedankt aan iedereen die een reactie of mailtje heeft gestuurd, elke ochtend was het eerste wat we deden, de laptop aan en kijken of er nog reacties waren. Het blijkt dus maar weer eens; hoe ver weg je ook bent, het thuisfront blijft altijd belangrijk!







The End