vrijdag 17 augustus 2018

Mea Culpa...

Een half jaar!!! 
Een half jaar niet geblogd, niets van me laten horen... helemaal niks!
Ik schaam me diep en alhoewel ik van harte beterschap wil beloven, weten we best dat het zo weer kan gebeuren (al is een half jaar wel héél erg...)
Half a year!!!!
Half a year I haven't blogged, haven't given a word of life here.... nothing! 
I'm very ashamed of myself and although I truly want to promisse to do better, we all know this is very easy to happen again (although a half year is really bad...)
Er is genoeg gebeurd, meer dan genoeg.
Ik was mijn laatste post toch zo trots op mezelf dat ik weer elke dag achter de naaimachine zat om eindelijk die babyquilt af te krijgen?  Nou, dat duurde ook precies een week of twee en ik ben nog niet veel verder gekomen...
Wel heel fijn, mijn motor is eindelijk af!!  Ik rijd weer motor. Of trike, eigenlijk.
Hij is zo mooi geworden en gaat nog veel mooier worden, wanneer volgende maand eindelijk zijn zadel helemaal aangepast wordt en van de winter er nog pinstiping op komt.  Foto's!!!
There was lots going on, lots of things happened.
In my last post I was so proud of myself for wording on that babyquilt again on a daily bases and being behing my sewingmachine again? Well, that lasted a week or two and the quilt still isn't finished...
What did get finished was my Harley Trike!!! I'm a biker again and ride a trike now, finally!
He turned out so gorgous and he will become even prettier when his saddle will be re-done next month and when he gets his pinstriping this winter.  Pictures!!!

Zoals het was // Previous situation
We hebben met die waanzinnig warme zomer heel veel buiten aan het huis kunnen doen. Ik ben zelf op de steiger aan het schilderen geweest - wat ik heel stoer vind van mezelf - en het huis is aan de voorkant heel mooi geworden daardoor. Van wit met donkergroen is nu al het houtwerk roomwit.
De - zeer tochtige - staldeuren zijn eindelijk vervangen voor vaste ramen en de luiken die zwaar verrot waren zijn eraf en de nieuwe luiken liggen klaar om geschilderd te worden. De kozijnen van de nieuwe ramen moeten ook nog geschilderd worden, een klus waar ik volgende week mee begin.
Ook dit houtwerk wordt allemaal roomwit.
Zo is t nu // This is it now
We also got a lot of work done on our house because of this bonkers kind of summer we are having. I have been working on the scaffolding myself - which I find very valiant of myself to be honest - and the front part of the house is so much better looking now. All the woodwork has turned from dark green and white to all creamy white.
The - very drafty - stable doors were finally replaced by fixed windows and the rotted shutters were taken down, the new shutters ready to be painted. The window frames of those new windows have to be painted too, a task I will start next week. This woodwork will also turn a creamy white.


Het meest verdrietige nieuws is nog heel vers; gisteren hebben we onze lieve Bram in moeten laten slapen. Zijn lijfje was gewoon op. Hij was al anderhalf jaar aan het aftakelen, maar de afgelopen week werd het snel duidelijk; het is klaar. Toen hij dinsdag niet meer wilde eten wist ik eigenlijk genoeg. Ik hoopte nog dat hij rustig in zijn slaap zou gaan, maar dat hartje van hem bleek toch sterker dan gedacht.
Donderdag, 16 jaar en 16 dagen oud, hebben Henk en ik hem samen vast gehouden toen de dierenarts hem hielp te sterven.
Ik huil veel, verbijsterd over de leegte die zo'n klein harig kind achter laat. Want dat was hij, mijn kindje. Ja, ik weet wel, niet te vergelijken als je echte kinderen hebt, maar voor een kinderloos mens als ik was hij dat wel degelijk....
Zijn broers zagen het ook aankomen en op wat gesnuffel op zijn vaste plekjes na hebben zij het al een plekje gegeven. Ik nog niet. Dat duurt nog wel even.
The saddest news is painfully fresh; yesterday we had to help our Bram die. His little body was just waisted away. He was sickly for over a year now, but the last week it became apparent that he was dying. When he refused to eat on tuesday I knew enough. I really hoped he would pass away in his sleep, but that little heart of his turned out stronger than the rest of him. 
Thursday, 16 years and 16 days old, Henk and I held him while our vet helped him die.
I cry a lot, confounded by the emptyness such a little hairy child leaves behind. Because that's what he was, my child. Yes, I know, it's nothing compared with real childeren, but for a childless mother like I he truly was... 
His brothers have seen this coming, for they are not looking for him, except for some sniffing at his favorite spots throughout the house. They already gave it a place in their heart.  I didn't. This will take a while...
Dit weekend ga ik nog even rustig aan doen, bij komen van veel werk en een hoop verdriet, maar daarna gaan we gewoon weer door. Door met schilderen, door met werken, door zonder Bram, maar als ik er aan denk, door met bloggen....
Ik hoop dat er nog iemand mee leest.
Fijn weekend.
This weekend I will take some rest, recoperate from weeks of hard work and lots of sadness, but after that I have to get on. Getting on with painting, getting on with working, getting on without Bram, but if I'll remember, getting on with blogging....
Now let's hope there will still be readers.
Have a great weekend. 

4 opmerkingen:

  1. Och wat verdrietig voor je. Verdriet is verdriet of het nu om een mens is of om een dier als je ergens veel van houdt is afscheid nemen altijd moeilijk. Pijn kun je niet meten. Dus gewoon vrrdrietig zijn dat mag hoor. Je huis wordt heel mooi en ik had nog nooit zo een motor gezien. Prachtig! Succes met de verfklus

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel voor je reaktie. Ik was al bang dat er geen mensen meer langs zouden komen. Ja, als je beestjes je alles zijn hakt zo'n verlies er echt in hoor.
      Hopelijk tot een volgende keer hier terug.
      Groet, Bianca

      Verwijderen
  2. Nou dat is niet niks, een beestje wat zo lang bij je is geweest. Mijn hondje is ook stok oud, maar moet mij niet bekenden dat hij er niet meer zijn zou. Sterkte hoor!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel voor je reactie. Ja, die beestjes worden je kindjes he? Gelukkig heb ik zijn broers nog. Ik hoop die nog even bij me te mogen houden.
      Hopelijk tot een volgende keer.
      Groet, Bianca

      Verwijderen