Mijn verhaal over kinderloosheid


Mijn verhaal over kinderloosheid  (geschreven in 2009)

Ik hoor het de gynaecoloog het nog zo zeggen; "PCOS is één van de meest voorkomende en het meest dankbare probleem dat er is"  Letterlijk, echt waar, zo zei hij het.
PCOS, Poli Cysteus Ovarium Syndroom, dus meerdere cystes op de eierstokken.  Dat heb ik dus.

De huisarts vond het in de eerste, tweede en derde instantie helemaal niet verontrustend, maar toen ik een jaar na het stoppen met de pil nog niet ongesteld was geworden, vond ik het welletjes geweest.  We wilde erg graag kinderen en had me altijd voorgesteld al jong moeder te zijn.  En nu was ik 'al' 25 jaar, een jaar getrouwd en Henk is ook nog es 10 jaar ouder. Ik wilde resultaten!!!
Omdat de gynaecoloog zo positief was en het probleempje zo opgelost dacht te hebben, waren wij ook niet echt gealarmeerd.  Gewoon wat pilletjes om een eisprong op te wekken en ik zou zo zwanger zijn.
Maar een maand werd een half jaar, werd een jaar en nog één en na nog een half jaar en heel wat teleurstellingen verder, werd het toch een heel ander verhaal.
Ik bleek toch wel een iets hardnekkiger geval te zijn en ook nog eens resistent tegen de hormoonbehandelingen.   Na de normale dosis van 1, daarna 2 en zelfs 3 tabletten per dag slikken, gebeurde er niks. Helemaal niks.  Geen temperatuurverhoging, zeker geen eisprong en op de echo's was ook overduidelijk te zien dat de cystes er in net zulke grote getale zaten als in het begin.
Om een erg lang verhaal iets in te korten kwam het hier op neer; IVF zou een optie kunnen zijn, maar dan alleen tijdens een opname in het ziekenhuis.  Het risico op een over-stimulering was erg groot. Door de grote hoeveelheid hormonen en mijn gebleken resistentie daarvoor, was de kans erg groot dat een te groot aantal cystes in één keer tot rijping konden komen en daarbij dus letterlijk mijn eierstokken op kon blazen……
Dit was het punt waarop Henk ingreep.  Hij heeft me alle tijd gesteund, al was het voor hem al veel eerder duidelijk dat het geestelijk te veel werd voor me. Omdat hij internationaal vrachtwagenchauffeur is, heb ik het meeste alleen moeten doen. Alleen naar de gynaecoloog, elke maand weer, de vernederende houding in die akelige stoel een inwendige echo ondergaan, soms zelfs met een heel bataljon leerling-artsen erbij, alleen elke teleurstelling verwerken.  De eenzaamheid.
Maar alleen dat ziekenhuis in, met een dergelijk risico en eigenlijk heel weinig kans dat het zou slagen, ging hem te ver. Wat hem betreft hielden we op. Overgave.
Dus hebben we een pauze ingelast. Even niks, geen pillen, geen thermometer naast het bed, geen verplichte seks. (ik ben heel wat weken mee geweest op de vrachtwagen, om maar op de 'goede' tijd te kunnen vrijen!!!) Ik kon nergens anders meer aan denken, leefde alleen nog maar voor dat ene; zwanger raken.
Toen de gynaecoloog ook nog een opmerking maakte dat deze pauze een goed moment was om misschien iets af te vallen, zodat ik meer kans had dat de medicijnen wel zouden werken, ging er ook iets af in mijn hoofd….   Ja, tuurlijk, afvallen, dat was het antwoord natuurlijk!!!!
Omdat ik zowat mijn hele leven al te zwaar was en nu door bijna drie jaar hormonen er niet beter bij zat, heb ik ook wel zo'n beetje elk dieet gevolgd wat er bestaat. Met het bekende resultaat vanzelf: ik werd alleen maar zwaarder.
Augustus 2000 heb ik in België een maagbandje laten plaatsen. Alles zelf betaald, want ik had maar één drive;  als ik maar eenmaal slank was, zou ik ook wel zwanger worden.  Al vertelde ik natuurlijk wel iedereen dat ik het voor mijn knieën deed, want ik liep ondertussen al met krukken vanwege de artrose.   In 9 maanden (hoe ironisch) viel ik 45 kilo af en had ik een schitterend maatje 34!!!  Ik was gewoon verliefd op mezelf.  Dit was echt voor het eerst dat ik goed in mijn lijf zat.  Ondertussen had ik ook mijn groot rijbewijs gehaald, iets wat ik altijd al wilde.  Ook heb ik toen weer een motor gekocht en had heel wat bekijks in mijn strakke leren pakkie.
Het geluksgevoel heeft niet lang geduurd.  Een half jaar later overleed mijn lieve kattenkind Sjaak, bij wie ik al mijn verdriet in zijn vacht mocht uithuilen. Hij was destijds mijn alles in de eenzaamheid. Toen raakte ik mijn baan kwijt en ging Henk van de vrachtwagen af, wat een onvoorstelbare verandering in ons leven teweeg bracht en niet perse ten goede.
En toen ik dan uiteindelijk weer een hormoonkuur ging doen, viel ook dat vies tegen.  Niks, geen enkele reactie. Toen na 4 maanden de hoogste dosis er nog steeds niks gebeurde, heb ik zelf de knoop definitief doorgehakt; ik hou er mee op, ik ga hier aan onderdoor.
Maar na alles wat er was gebeurd, alles wat ik had gedaan om maar zwanger te raken, alles wat ik was kwijt geraakt, raakte ik in een dikke depressie.  Geen werk, geen kind, geen hoop meer, geen leven….. Mijn toekomst was in één klap weg en ik wist echt niet meer hoe ik verder moest. Hoe moet je verder als al je dromen weg zijn?? 

Om het de familie duidelijk te maken dat het nu definitief gedaan was, heb ik een hele mooie brief van internet gehaald, waarin alle boosheid, verdriet, angsten, schuldgevoelens en wat niet meer allemaal heel mooi beschreven werden en die hun toegestuurd.
De reactie "weet je het wel zeker?" heb ik zo vaak gehoord.  Ja, alsof we die beslissing in een middag gemaakt hebben zeker!!  Daar zijn dagen, weken van praten, huilen en twijfelen aan vooraf gegaan. Dat ik die keuze nu nog moest gaan verdedigen ook, was me soms echt te veel.
Ook een harde; "dat we het dan niet erg genoeg wilden, want anders zouden we wel doorgegaan zijn".  Hier ga ik niet eens op in en diegene spreek ik ook niet meer.
Je staat er elke keer weer van te kijken als er een ondoordachte opmerking komt.  Je kunt toch adopteren?  Alsof dat iets is wat voor iedereen is weggelegd.   En de allerbekendste is wel; "als je er niet mee bezig bent, op vakantie bijvoorbeeld, zul je zien dat je zo zwanger bent". Nee, het is biologisch onmogelijk, snap dat dan!!! Zulke succesverhalen worden er elke keer weer bijgesleept, maar zijn in feite heel zeldzaam.
Ja maar jullie hebben geld zat, een mooie auto en een mooi huis en kunnen op vakantie wanneer jullie willen……   Alsof er een vervanging is voor een kinderwens.  Ze mogen het allemaal hebben, als ik dan zwanger kon raken!!!!  "Kinderen hebben is ook niet alles hoor" en "Leen die van mij maar een poosje, dan ben je zo genezen"  zijn de meest gehoorde.
Gelukkig krijg je op een gegeven moment ook eelt op je ziel, anders zou je nooit meer met mensen willen praten.  
Als ik tegenwoordig de vraag krijg of we kinderen hebben, zeg ik altijd "Nee, helaas niet".  Dat ene woordje zegt de meeste mensen genoeg om niet door te vragen.

Ondertussen zijn Henk en ik dus 12,5 jaar getrouwd, heb ik geen werk en ben ik alle kilo's die ik kwijt was, ondanks het maagbandje, weer aangekomen. Door de depressie, de rare hormoonhuishouding, medicijnen of een borrel te veel, geen idee. Naast de artrose heb ik nu ook fibromyalgie, een levensbepalende ziekte.  Altijd moe, altijd pijn en heel beperkt in energie. Vrachtwagen rijden zit er niet meer in en ook de motor heb ik moeten verkopen.  Werken kost eenvoudigweg te veel energie, die ik gewoon niet heb.  Liever hou ik dat voor mijn hobby's en om mijn huishouden zelf te kunnen blijven doen.
Maar ondanks alle dingen die ik gedwongen op heb moeten geven, kan ik nu wel zeggen dat ik redelijk gelukkig ben.  Ik heb een geweldig lieve man en we houden van veel dezelfde dingen; onze hobbyauto, de vrachtwagen en onze vier kattenkinderen.  Aan hen kan ik mijn moedergevoelens ook aardig kwijt gelukkig.  Henk is een paar jaar geleden ook weer terug gegaan op de vrachtwagen, want er zit toch gewoon diesel in zijn bloed hoor.  En dat deed ons huwelijk ook veel goed.
Ook zijn we vorig jaar de reis gaan maken welke we al vijf jaar voornamen te doen; We zijn naar Amerika geweest om de Route 66 te rijden. Dat was mijn droom al sinds mijn 18e en al heb ik het dan niet op de motor gedaan, we hebben genoten!!  En volgend jaar gaan we terug naar Amerika, want er is nog zo veel te zien daar.
Hoe vaak hoor je niet dat echtparen uit elkaar groeien door het gemis van kinderen?  Ik ben zo blij dat ons dat niet gebeurd is.  Tuurlijk heb ik ook wel eens gedacht dat ik maar bij Henk weg moest gaan, om hem de kans te geven een vrouw te vinden die hem wel kinderen kon geven.  Ben blij dat ik het nooit gedaan hebt. Ook praten we er eigenlijk nooit meer over.  Henk is nu eenmaal niet zo'n prater en ik wil hem niet blijven lastig vallen met mijn verdriet, eenzaamheid en schuldgevoel naar hem toe. Hij is ook nog eens enigs kind, dus door mij zijn zijn ouders nooit opa en oma geworden en sterft met hem ook familie uit.
Ook met onze familie wordt er nooit over gepraat. Het is gewoon een te moeilijk onderwerp denk ik.
We zijn ook veel vrienden kwijt geraakt. Het zal ook voornamelijk door mij komen, omdat ik gewoonweg niet met kinderen geconfronteerd wilde worden. En op verjaardagen gaat het nu eenmaal heel veel over kinderen en alles wat daar omheen hangt.  Ik had gewoon het geduld niet om daar tussen te zitten. Geklaag over zwangerschappen, baby's en kinderen konden mijn eenvoudig woest maken!!  Wees blij dat je ze kan krijgen, wilde ik wel eens uitschreeuwen.
En omdat ik zo lang best erg depressief ben geweest, was ik eerlijk gezegd ook niet veel aan om nog mee om te gaan.Dat gaat nu gelukkig allemaal stukken beter en draait mijn leven niet meer alleen om het gemis van kinderen en een 'normaal' leven. 
Zo af en toe knalt het best nog wel eens binnen dat we altijd alleen blijven. Dat we later ook geen oma of opa worden. En wie ons op zal zoeken als we oud zijn.
Maar vooral voel ik dat litteken zeer doen, wanneer kennissen of vrienden zwanger raken.  Wanneer ik op kraamvisite moet, wat ik trouwens zelden meer doe.  Na een paar keer ongevraagd een baby in mijn armen geduwd te hebben gekregen, ben ik daar mee opgehouden.  Ik kan het gewoon niet. Dat hebben ze maar te begrijpen hoor.
Of het ooit minder pijn gaat doen, weet ik niet. Misschien iets minder schrijnend, maar nooit helemaal weg. Op de raarste momenten kan het zo toeslaan, terwijl ik er soms ook maanden niet aan denk.
Eerder las ik wel eens dat je het pas gaat accepteren, wanneer je in de overgang raakt. Omdat je dan echt geen enkele kans meer hebt zwanger te raken.  Nou, ik ben door dit rare lijf nu al vervroegd in de overgang geraakt en ik kan je vertellen dat ik er nog niks van merk. Ik denk niet dat ik het ooit accepteer. Ik heb me er bij neer gelegd, meer niet. Alleen krijg ik wel een steeds grotere hekel aan dit incompetente lijf dat niet werkt zoals het zou moeten werken. Dat is wel jammer.

Nee, ik denk dat ik altijd wel een bepaalde afgunst naar mensen met kinderen zal houden, de pijn zal voelen van het ‘niet normaal zijn’ omdat we geen kinderen hebben. Maar dat mag ik ook van mezelf.