maandag 14 april 2014

Nachtelijke overdenkingen // Nightly contemplations

Middernacht. Alleen beneden. Wéér niet kunnen slapen. Dit keer weer ik alleen voor de verandering waar het van komt dat ik niet slapen kan.
Na jaren van hopen en twijfelen, verdriet en pijn over het feit dat ik nooit moeder zal worden, kan het zomaar ineens weer zó heftig aanwezig zijn, dat ik er zelf van sta te kijken.
Vanmiddag hebben we kennis gemaakt met de nieuwe, net een paar uur oude dochter van Henk zijn beste maatje.
Midnight. Alone downstairs. Can't sleep agaín. This time only I know what's keeping me wide awake though.
After years of hoping and doubting, sadness and pain over the fact that I will never be a mother, sometimes it can suddenly hit me like a ton of bricks, that I'm suprised by it myself even.
This afternoon we met the new, just a few hours old daughter of Henks' best friend.
Het hoort erbij dat voor anderen het geluk van ouders worden wél is weggelegd en ik daar niet aan kan ontkomen, maar de keren dat het zo dichtbij komt doet het me toch elke keer weer meer pijn dan ik verwachtte. Waarom is dat??  Ik ben heel blij voor hen, gun het ze van harte, maar altijd blijft die, soms verlammende en overheersende, jaloezie zijn kop opsteken.
Ik probeer het te onderdrukken, te negeren, te ontkennen, maar feit blijft dat het gewoon zeer doet.
It's a part of life that the fortune of becoming parents is something others dó get to enjoy and I can't run away from that, but the times it's so close to home it hurts me more than I expected every time again. Why is that?! I'm really happy for them, wholeheartedly happy for them, but there is always that, sometimes paralyzing and all consuming, jealousy rearing its ugly head.
I try to suppress it, ignore it, deny it, but the fact remains that it just hurts.
Over een paar dagen is dat wel weer over hoor, maak je geen zorgen dat ik weer terug val in een depressie ofzo, maar voor nu ben ik weer even terug geworpen in het verdriet en gevoel van eenzaamheid wat al bijna 18 jaar mijn leven tekent, mij veranderd heeft en altijd een plek zal houden; het verlangen naar een kind, een gezin, een toekomst om naar uit te kijken.
Kinderen heb je voor je leven, maar dat geldt ook voor ongewenst kinderloos zijn.
In a few days time this feeling will have died down again, don't worry I will fall into a depression or anything, but for now I've been thrown back into the sadness and feeling of loneliness that's marked my life for almost 18 years now, changed me for ever and always be a part of me; the longing for a child, a family, a future to look forward to.
Children are for life, but also is unwanted childlessness.

4 opmerkingen:

  1. In gedachte een knuffel en kus Ma

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Bless you! I know you are happy for others having children but it still hurts I'm sure. There are so many children waiting to be adopted. I have a friend after adopting two children became pregnant with her own child who has disabilities. She loves them all the same. Have you ever thought of adoption?
    Hope things are better now.
    Hugs,
    Donna

    BeantwoordenVerwijderen