vrijdag 27 april 2012

Los laten // Letting go

Gisteren schreef een blogvriendin over loslaten. Loslaten van spullen en ideeën, loslaten van de dingen die dwars zitten, pijn veroorzaken.
Vandaag kom ik er achter dat ik bepaalde dingen ook nog niet heb losgelaten en ik vraag me af of ik het kan.
Yesterday a blogfriend wrote about letting go. Letting go of stuff and ideas, letting go of things that bother, cause pain.
Today I found out I haven't succeeded either in letting go of certain things and I wonder if I ever can.

Het kindje waar ik de afgelopen maanden een quilt voor heb gemaakt is gister geboren. Een zoon. Hij heet Jelle.
Jelle is ook de naam die ik mijn kind had willen geven. Het kindje dat nooit kwam maar toch leeft in mijn gedachten.Het is de tweede naam van zijn vader. Hij zou nu zo'n 15 jaar zijn, bezig met brommers, sleutelen aan auto's met zijn vader wellicht. Blond haar, blauwe ogen, net als zijn vader.
Vandaag moet ik die droom loslaten. Omdat er nu echt een kindje is met die naam die zo lang zo veel voor mij betekende. Anders denk ik niet dat ik dit echte kindje, de zoon van onze vrienden, ooit zou kunnen bezoeken. Ik zou gaan vergelijken, denken hoe hij zou zijn als hij bij ons was geboren. Ik zou elke keer als ik dit jongetje zou zien moeten treuren om het kindje dat nooit kwam. En dat is geen manier van leven. Zo wil ik niet leven. Ik zal door moeten, ik zal moeten loslaten. Ik hoop dat ik het kan.
The baby I am making a quilt for in the last months was born yesterday. A son. His name is Jelle.
Jelle is also the name I wanted to give my child. The baby that never came, but lives in my mind. It's the second name of his father. He would be about 15 years now, occupied by mopeds, tinkering with cars together with his dad maybe. Blond hair, blue eyes, just like his father.
Today I have to let go of that dream. Because there really is a boy born with his name, the name that meant so much for me all this time. Otherwise I don't think I will ever be able to see this real child, the babyboy of our friends. I would compare, think of how he would grow up would he been born to us. Every time I would see this boy I would morn the one that never was. And that's no way to live. I don't want to live like that. I have to move on, let go. I hope I can.

5 opmerkingen:

  1. It is very difficult losing a child. I lost a set of triplet girls and they would be 20 years old this year. I will never forget and I don't want to. Losing them made me into the person I am today. Losing them made me appreciate my only child, a boy, now. Losing them was the Lord's decision and for whatever reason he made that decision, I have to live with it and accept it but I don't have to forget them. Big hugs across the miles!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Los laten is moeilijk. En zeker als het gaat om een kind. In mijn geval was het om twee overleden echtgenoten. Steeds maar denken van: hoe zou het zijn als.....

    Maar loslaten betekent niet dat je het voor goed uit je gedachten moet bannen. Het moet alleen wel een plek krijgen die niet je hele leven beheerst. Anders blijf je achterom kijken en blijf je met je rug naar de toekomst leven en dan mis je heel veel. Heel veel sterkte Bianca....

    BeantwoordenVerwijderen
  3. What a difficult situation. I sometimes wish I had a magic wand that I could just wave around to make everything better. But I don't, so I'm left feeling helpless. For what it's worth, you're in my thoughts.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat is loslaten toch moeilijk, ik wens je er veel sterkte mee. Maar je hebt wel gelijk dat dit het juiste moment er voor is.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. My heart feel for you ... sweet friend :)
    Hugs,
    Donna

    BeantwoordenVerwijderen