maandag 1 september 2014

Wise Words

We denken dat onze pijn niet te vergelijken is met iemand anders en het daarom niet verdient om te worden gevoeld. Ik leerde telkens weer dat mijn leven niet afhankelijk is van andermans ervaring. Mijn tragedie is van mij, en die van jou is van jou, en beide zijn verschrikkelijk.

We think our pain doesn’t compare with someone else’s and therefore doesn’t deserve to be felt. I’m taught over and over again that my life isn’t dependent on someone else’s experience. My tragedy is mine, and yours is yours, and both are awful.

donderdag 28 augustus 2014

Fibro-flare

Weer een poos niet geschreven, maar nu om een goede reden. Ik zit weer midden in een fibro-flare, een opvlamming van alle fibro-klachten in één en in heftige mate. Ik heb de afgelopen drie dagen voornamelijk in bed gelegen. Ik ben nu even op, om iets voor 2 in de nacht, omdat ik honger kreeg. Even een broodje eten en dan weer rap terug in bed.
Mocht je je afvragen hoe fibromyalgie voelt; kijk naar onderstaande foto. Zoals dit eruit ziet, voelt het ongeveer. Over mijn hele lijf. De hele tijd.
Again haven't writen in a while, but this time for a good reason.  I'm in the middel of a heavy fibro-flare, a flaring up of all the fibro-complaints in one and a heafty way too.  I've spend the last couple of day mostly in bed. I just got out of bed, it's around 2 a.m. now, because I was very hungry.  Just going to eat a sandwich now and than back to bed.
If you'd ever wonder how fibromyalgia feels like; look at this picture. It kind of feels like this looks. All over my body. All the time.

vrijdag 22 augustus 2014

Mijn lieve kleine nichtje // My sweet little niece

Morgen is mijn kleine nichtje Ronja jarig!! Ze wordt één jaar. Hieperdepiep... HOERAAAA!!!!
Diegenen die hier al langer komen weten wellicht nog dat het vorig jaar allemaal heel spannend en moeilijk was, omdat dat mooie meisje vijf weken te vroeg kwam en met grote spoed gehaald moest worden. Die vijf weken heeft ze in het ziekenhuis doorgebracht, maar uiteindelijk mocht ze naar huis en konden mijn zus en haar lieve man eindelijk hun verse gezinnetje beginnen.
Tomorrow is my little niece Ronja her birthday!! She will be One year old.  Hip hip.... HOORAY!!!
Those who come here more often maybe still remember that it was a very difficult and tense period, because that gorgeous girl was born more than five weeks too early and had to be delivered with great speed. She spend five weeks in the hospital, but eventually she got to go home and my sister and her sweet husband could finally start their new family.
Nu, een jaar later, is het een geweldig lief, tevreden, vrolijk en mooi meisje die op handen wordt gedragen door zo'n beetje de hele familie, maar Opa en Oma voorop! Ze hebben lang op een tweede kleinkindje moeten wachten - mijn neef, de zoon van mijn oudste zus, is ondertussen 19 jaar! - en ze halen dat gemis nu met haar helemaal in. Dit kindje hoeft zich nooit zorgen te maken over een gebrek aan liefde. Dat is zeker.
Now, a year later, Ronja is a wonderfully sweet, satisfied, happy and beautiful girl who is adored by her whole family, with Grandpa and Grandma in front! They waited so very long for a second grandchild - my nephew, the son of my older sister, is now 19 years old! - and they are catching up on that want with great dedication. This child will never have to worry about a lack of love. That's for sure.

Gefeliciteerd lieve Ronja! Je eerste levensjaar was spannend, maar heel mooi. Dit aankomende jaar gaat het nóg mooier worden. Leren lopen (en af en toe vallen), leren praten (al verstaat niemand het nog echt), zelf eten (en lekker kliederen) en de wereld gaan ontdekken, op avontuur!!!
Happy Birthday sweet Ronja!! Your first year was rather tensive, but still wonderful. This coming year will be even better. Learning how to walk (and fall over every now and then), learning how to talk (eventhough nobody really understands what you're saying), eating yourself (and making a wonderful mess) and explore the world, go have adventures!!

maandag 11 augustus 2014

Writer's and Quilter's Block

Volgens mij heb ik een heftig gevalletje van schrijvers- en quilters blokkade.
Ik weet niet waar ik over moet schrijven en het quilten en naaien wil ook maar niet lukken. Géén idee waar dit toch van komt. Ik had het al voor we op vakantie gingen en helaas heeft die heerlijke reis er geen verandering in gebracht.
I believe I'm having a bad case of writer's and quilter's block.
I really don't know what I should write about and I just can't seem to be able to sew or quilt. I really have NO idea what caused this block. I had it before we went on our holiday and that wonderful trip didn't seem to have changed anything.
Nadat ik de herinneringsquilt voor Mrs. M af had heb ik even een kleine pauze ingelast. Een pauze die dus tot vandaag in stand is gebleven. Meerdere keren heb ik de kap van de machine gehaald, gewoon de boel aangedaan en begonnen, maar na weer een naadje meerdere keren over moeten doen toch maar weer de boel opgeruimd en weg gezet. Waar ligt dit toch aan? Zou ik door mijn creatieve energie heen zijn?? Zou ik uit-gequilt zijn?? Zou ik het gewoon niet meer kunnen?? Wat moet ik hier aan doen?!!!
After I finished the memory-quilt for Mrs.M. I took a small break from quilting. A break which has remained until today. More than once I took the cover off of the sewingmachine, just started the machine and started sewing, but after re-doing a seam several times I just cleared out the table again and put it all away. What is happening? Is all my creative energy gone?? Am I all quilted out?? Or maybe I can't do it anymore?? What can I do about this??!!
De frustratie gaat zelfs nog verder; de blokkade die ik achter de naaimachine beleef heeft zich ook uitgebreid tot achter mijn laptop. Nu heb ik al in geen jaren meer een erg boeiend leven, maar nu weet ik zelfs over die kleine dingen niet meer hoe ik een leuk stukje moet schrijven. Een uitbreiding van die creatieve blokkade waarschijnlijk. Iets anders kan ik er ook niet van maken.
The frustration goes even further; the blockade that I experience at my sewing machine has also extended to my laptop. I haven't had a very interesting life for years now, but now I've seem to have forgotten how to write a nice piece about the small things in life. An extension of that creative block likely. I can't make any more or less of it.
Voor mede-quilters en/of mede-bloggers; heeft iemand dit ook wel eens gehad?? Hoe kom ik weer in mijn creatieve energie terecht?! Gewoon domweg beginnen en kijken waar het strandt heb ik allang geprobeerd en heeft niet veel verandering gebracht. Zelfs dit stukje is te saai voor woorden en komt klagerig over, mist een noot van humor of vermaak - tenzij je van leed-vermaak houdt, dan zal het wellicht wel grappig zijn....
Een superdruk weekend met een verjaardag, een BBQ en een verjaardags-BBQ konden mij niet inspireren om een gezellig weekend-verslag te schrijven.  AAAARRRRRGGGGHHHHHH......
To my fellow-quilters and/or fellow bloggers; has anybody experienced this phenomenon???  How do I get back into my creative energy again?! Just simply starting and seeing where it will end up doesn't work for me it seems. Even this small writing is so boring and comes across like complaining, it lacks any humor or entertainment at all - unless you like this kind of pleasure in someone else's pain, than it's really funny....
Even a busy weekend with a birthday, a BBQ and a birthday BBQ couldn't move me to write an entertaining blog today.  AAAAARRRRRRRGGGGGGHHHHHH..... 
Een lief hoofd om toch leuk af te sluiten....
A sweet face to close of on a nice note....
Nouja, in elk geval heeft dit stukje duidelijk gemaakt waarom ik dus niet schrijf de laatste tijd. Misschien weer op vakantie gaan om hier uit te komen een idee??? Een inenting met een quiltnaald in mijn kont....
Ik sta open voor ideeën!
Well, if not anything, this piece made clear why I didn't write the last couple of weeks. Maybe I'll have to go on another holiday to get the juices flowing again?? An inoculation with a quilting needle in my butt maybe... I'm open to any ideas!! 

donderdag 7 augustus 2014

Te veel spam // Too much spam

Nouja, niet ZO veel... // Well, not THAT much...
Alhoewel ik weer een week niet geschreven heb - er gebeurd gewoon niet veel, sorry - schrijf ik nu alleen even om te vertellen dat ik toch genoodzaakt ben om een beveiliging op de reakties toe te voegen.  Ik krijg nu zeker 20 spammailtjes per dag binnen en ik begin het een beetje zat te worden.
Voor mensen die een Blogger-account hebben maakt het niet veel uit, maar voor mensen zonder (zoals jij Mama) is het dan lastiger. Toch een Blogger, Facebook of G'mail account maken of reageren via de mail.  Wieltjes 13 - apestaartje - gmail -pun- com
Lastig, sorry daarvoor, maar al die spam elke dag is heel frustrerend en potentieel gevaarlijk. Ik hoop dat je er begrip voor op kan brengen.

Ander soort van spam // Different kind of spam...
Although I haven't written in a week - there's just not very much going on, sorry - I'm only writing now to tell you I am being forced to place some kind of protection on my comments. I'm getting a lot of spam mails - about 20 a day or more - and am getting really tired of them. 
For people with a Blogger-account this doesn't change much, but for those without replying will be a bit harder. Maybe making a Blogger Facebook or Gmail account or you can respond via mail on Wieltjes13 at  gmail  dot com.
Not nice, sorry for that, but all that spam everyday is getting really tiresome and is potentially dangerous. I hope you'll understand. 

donderdag 31 juli 2014

Mijn harige kindjes // My Furry Babies

ARIE
Vandaag zijn mijn oudste twee jongens, Arie en Bram, 12 jaar geworden.
Hieperdepiep.....  HOERAAA!!!!  12 jaar alweer!! Ik kan nog als de dag van gister herinneren dat we ze mee naar huis namen, 13 weken oud en nog wollige kleine kittens. Oh wat klein en lief en rond en grappig waren ze toen. Nu zijn ze nog steeds lief en rond, klein allang niet meer en grappig is ook niet meer echt een woord dat ik bij hun zie. Meer "heertjes van stand" of serieus, al kan Bram nog steeds ondeugend zijn en is hij op het opdringerige af heel knuffelig aan het worden. Vandaag ga ik weer kitten-foto's bekijken en terug in de tijd van die vele jaren samen. Ik hoop dat ze nog heel heel lang bij ons zullen zijn. Ik kan (en wil!) me werkelijk geen leven voorstellen zonder hen om me heen.
BRAM
Today my oldest boys, Arie and Bram, turned 12 years old.
Hip hip.... HOORAY!!!  12 Years old already!! I can remember like it was yesterday that we took them home, just 13 weeks old and small fuzzy kittens. Oh, how small and sweet and fuzzy and funny they were than. They are still sweet and fuzzy, small not so much and funny is not a word I see fit anymore. They are more "Lords of Leisure" or just serious, eventhough Bram can still be very mischievous and in an almost pushy way very cuddly even! Today I will look at all their kitten-pictures and go back in time of all our years together. I hope to have them with us for a very long time to come. I really can't (and won't) imagine life without them around me. 
Boven, nog bij de fokker. Onder, de eerste dag bij ons thuis.
Up, still with the breeder. Under, the first day at our home.



 Ik denk niet dat dit nog gaat lukken! // I don't think this will fit anymore!

 Bram kijkt graag sport, Arie liever natuurdocumantaires.
Bram likes sports, Arie is more a nature documantary fan.
 Dit was zo'n gekke gewoonte van ze; samen slapen in de wasbakken. Dit deden ze alleen in ons vorige huis en hebben ze in dit huis nooit gedaan. Ik legde ook altijd een handdoek in de bak, dan was het niet zo koud..
This was a strange habit of them; sleeping in the sink. They only did this in our former home and never in our current house. I used to lay a towel in the sink for them, so it wouldn't be too cold for them...

maandag 28 juli 2014

Truckstar Festival

Het Truckstar Festival is het grootste truckersfeest in Nederland en Henk gaat (bijna) elk jaar een dag hierheen. De voorgaande 10 jaar ik iets minder vaak, maar nu ik die hindernis genomen heb om in een rolstoel te zitten, ga ik gewoon weer elke keer mee. Dit keer had ik de scootmobiel mee. Nu hoeft Henk niet meer te duwen en ben ik wat zelfstandiger. Het weer was dit jaar zwaar bewolkt maar wel droog en eigenlijk best lekker. Weer een hoop moois gezien.


The Truckstar Festival is the biggest truckers party in the Netherlands and Henk goes there (almost) every year for a day. The last 10 years I haven't visited that regularly, but now that I've taken the hurdle of sitting in a wheelchair, I've joined him again. This time we brought the mobility scooter. This way Henk doesn't have to push me around and I'm a bit more in controle. The skies were heavely clouded but the temps were very nice actually.  We saw a lot of gorgeous trucks!

De winnaar van de Mooiste Truck // The winner of the Most Beautiful Truck.
Mijn favoriet vandaag, een International LoneStar. // My favorite today, a International LoneStar.